Thursday, 9 February 2017

நாராய்... நாராய்...நூல் மதிப்புரை



நூல் : நாராய்... நாராய்... சிறுகதை தொகுப்பு.
ஆசிரியர் : ஆட்டனத்தி
வெளியீடு  : New century book house. July 2016
விலை : ரூ 115
(கோவை இலக்கிய சந்திப்பில் நான் உரையாற்றியது)


நூல் மதிப்புரை 

புதுமைப்பித்தன் அவர்கள் சிறுகதைகள் பற்றி சொல்லும்போது, "கதையை வாசிப்பது,நமது சிந்தனையின் சலனத்தை ஊக்குவதற்கு ஒரு தூண்டுகோல். கதை முடிவடையும்போது அதைப்பற்றிய சிந்தனை முடிவடைந்து விடாது. இப்படிப்பட்ட கதைகள் முடிந்த பிறகுதான் ஆரம்பமாகின்றன என்று சொன்னால் விசித்திரவாதமாகத் தோன்றும். ஆனால் அதுதான் உண்மை" என்கிறார். இத்தொகுப்பிலும் அவ்வாறே அமைந்து கதையை படித்து முடிந்த பிறகு நமக்குள் அசை போட தூண்டுகிறது.

இத்தொகுப்பின் தலைப்பிலேயே அதன் சாராம்சம் இருக்கின்றது. இயற்கை, வனம், வனம் சார்ந்த உயிரனங்கள், பறவைகள் இவற்றை முதன்மைபடுத்தியிருக்கிற நூல். ஆசிரியர் ஆட்டனத்தி அவர்கள் வனத்துறையில் பணியாற்றி ஒய்வு பெற்றவர் என்பதால் வனத்தை பிராதானப்படுத்திய எழுத்துகள் இந்நூலில்.

அய்யா அவர்களின் முந்தைய சிறுகதை தொகுப்பான பசுமை வளையம் நூலிலும் வனம் சார்ந்த வாழ்க்கை, அவற்றோடு உறவாடும் மனிதர்கள் என்று எழுதப்பட்ட கதைகள் ஒரு சாகசத்தை சொல்லியிருந்தன.

அந்த நூலின் படிவத்தை விட எழுத்து வீரியத்தைவிட அதிகமாய் இந்நூல் ஈர்க்கிறது என்று சொல்லலாம். மொழி நடையிலும் கதை கட்டமைப்பிலும் அதிக மாற்றம் காணமுடிகிறது. ஒவ்வொரு சிறுகதையிலும் விலங்குகளின் கதையைச் சொல்லிவிட்டு அதனுடன் மனிதர்களின் கதையை இணைத்து ஒரு comparative platform கொடுப்பது வழக்கம் அவரின் ஸ்டைல் of writing.

இந்த நூலிலும் அதே போலவே மிருகம் மனிதன் இரண்டுக்கும் சம நீதி கொடுத்து சம அளவில் பேலன்ஸ் பண்ணியிருக்கிறார். blending of characters மிக அருமையாய் நடந்தேறியிருக்கிறது ஒவ்வொரு கதையிலும்.

இயற்கைக்கும் நமக்கும் பெரிய விதமான பந்தம் இல்லாததால்தான், நாம அதனுடன் இயைந்து போவதில்லை. நீர்நிலைகள் எல்லாம் ரியல் எஸ்டேட் ஆக மாற்றுவதும், நீர்நிலைகள் வற்றி, நிலங்களை ஆக்கிரமித்து, தண்ணீருக்காகவும் உணவுக்காகவும் யானைகளை ஊருக்குள்ளும் டவுனுக்குள்ளும் வரவைப்பதும் நாம்தான். அவற்றை அடிமைபடுத்தி கோவில்களில் பிச்சையெடுக்க வைப்பதும் நாம்தான். விலங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் மரங்களுக்கும் நாம் செய்யாத கொடுமை கிடையாது.

அவர்களும் நாமும் சரிசமமாக வாழவேண்டும் இந்த பூமியில். அதைவிடுத்து, அவர்களுக்கான எல்லைகளை நாம் சுருக்கிவிடுகிறோம். வறட்சிக்கு அதிகமாய் வித்திடுகிறோம். அசுத்தமாக்குகிறோம். பிளாஸ்டிக் கவர்களை மாடுகளும் ஆடுகளும் யானைகளும் கூட சாப்பிடுகிறதைப் பார்க்கிறோம்.

சென்னை பெருநகரில் ஒரு நாள் மழைக்கே எல்லோரும் அச்சப்படும் நிலை உள்ளது. பள்ளி, கல்லூரிகள் மூடப்படுகின்றன, அலுவலகங்கள் பூட்டப்படுகின்றன. காரணம் ஒன்றே ஒன்றுதான். இயற்கையை புரிந்து கொள்ளாமை  அதனோடு இயைந்து வாழாமை.  அதன் படிமங்களான மழை, மரம்,பறவைகளை, விலங்குகளை விட்டு மனிதன் விலகி வந்ததுதான்.

ஆணும் பெண்ணும் அவர்களின் வாழ்வியல் பிரச்சனைகளையும் மட்டுமே நாம் மையமாக கொண்டு இயங்குகிறோம். மற்ற உயிர்களை எவ்வகையிலும் கணக்கில் கொள்வதில்லை எனும்போது, வெள்ளம், புயல்,மரங்கள் சாய்தல், யானைகள், புலிகள் குடியிருப்புகளுக்குள் நுழைதல், பயிர்களை அழித்தல் போன்ற சிறிதாய் தோன்றும் பிறழ்வுகளுக்கு எங்கே பதில் கிடைக்கப் போகிறது

நகர்ப்புறங்களில் அப்பர்ட்மென்ட்குள்ளே இருப்பவர்களுக்கு  இயற்கையை மரங்களை, மரத்தின் வாசனையை, பறவைகளை அதன் பழக்கவழக்கங்களை எப்படி தெரியும். யார் கற்றுக் கொடுப்பது. அதுற்குதான் இந்த மாதிரி புத்தகங்கள் பெருநகரங்களை அடையவேண்டும் என்பது.




இனி சில கதைகள் :

முத்துப்பாண்டி என்னும் கதையில், பெண் மயிலை ஈர்க்க கிணற்றின் சுவரின் மீது ஏறி நின்று நடனமாடிக்கொண்டிருந்த ஆண் மயில் தவறி கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிடுகிறது. அதை மீட்கும் முத்துபாண்டிக்கு அன்று பெண் பார்க்க போகவேண்டிய நேரம். மயிலை மீட்டாகிவிட்டது. ஆனால், பெண் பார்க்க போக முடியவில்லை. மறுநாள் இந்த காரணத்தை சொல்லி பெண் பார்க்க போகும் போது, பெண் வீட்டார் இவனை திட்டுகிறார்கள். ஆனால் அந்த பெண்ணோ பெண் மயிலுக்காய் ஆண் மயில் ஆடியதையும் கிணற்றுக்குள் விழுந்த அதை காப்பாற்றிய இவனையும் உறவாய் உறவுக்காய் எண்ணிப்பார்க்கிறாள். இதுதான் கதை.  மிருகங்களின் உறவுகளை மனிதர்களின் உணர்வுகளாய் மாற்றி காண்பித்திருக்கிறார்.

நாய் வளர்ப்பு அப்பார்ட்மெண்டில் அதிகமாய் நடக்கிறது. நாயின் வாழ்க்கையுடன் அதாவது மண் சார்ந்த வாழ்க்கையுடன் இவர்கள் ஒட்டுவதில்லை.மாறாக, இவர்களின் அப்பார்ட்மென்ட் ஸ்டைல் வாழ்க்கைக்குள் நாய் வந்து சேர்த்து ஒட்டிக் கொள்கிறது. இதை ஒரு கதையாகவே சொல்லியிருப்பார்.

பைரவர் பதிகம் என்னும் கதையில், ஒரு ஆபிசரின் வீடு கீழேயும் அவரின் அலுவலகம் மேலேயும் இருக்கிறது. அலுவலகத்தில் பத்து பதினைந்து பேர் வேலை பார்க்கிறார்கள். அந்த ஆபிசரின் வீட்டில் இரண்டு பெண் குழந்தைகள் ஒரு பாமரேனியன் நாய்க்குட்டியும் இருக்கிறது.

அலுவலகத்திற்கு செல்லும் படிகள் அவர் வீட்டின் வராந்தா வழியே செல்லும். ஒவ்வொருவரும் அங்கு கட்டியிருக்கும் நாயை பார்த்து பயந்துக் கொள்வதுண்டு. அந்த நாயும் எல்லோருடைய பேண்டை இழுப்பதும் கடிப்பதுவுமாக இருக்கும். ஒரு நாள் முக்கிய அலுவலர் ஒருவரை அது காலில் கடித்துவிட, இந்த ஆபிசர், ஏன்யா காலைக் கொண்டு போய் நாய்கிட்டே காட்டுறே என்கிற ரீதியில் கண்டும் காணாமல் அவமானப்படுத்துவதும் கடைசியில் அவர் மாற்றலாகிப் போனதும் நிம்மதி அடைந்ததும் நடக்கிறது. ஆனால் அதே கட்டத்தில் அந்த நாய் அவரின் இரண்டாவது மகளைக் கடித்து அப்பெண் இறந்தும் போகிறாள். அந்த நாயும் இறந்து போகிறது. அதை போய் யாருக்கும் துக்கம் கேட்கும் மனசு இல்லை. ஏன்னா அவங்க பட்ட பாடு அப்படி.

இதை நாய்கள் அதிகம் வளர்க்கும் ஒருவரிடம் இதை சொல்லும் போது அவர் , நாய்கள் நன்றியுள்ளவை, அந்த ஆபிசர் செய்த தவறு என்னவென்றால், தன் வீட்டு ஆட்களிடம் மட்டுமல்லாமல் அங்கு அலுவலகத்தில் இருப்பவர்களிடமும் அதை பழக்கியிருக்க வேண்டும். அதை அவர் செய்யவில்லை. நாயை அவர் வளர்த்தது ஒரு பயம் காட்டலுக்காக. அதை தன் குடும்பத்தில் ஒருத்தராக பார்த்திருந்தால், ஒழுங்காக vacination போட்டிருப்பார், அவரின் குழந்தையும் இறந்திருக்காது என்கிறதை சொல்கிறார். நமக்கும் இதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. விலங்குகளோ பறவைகளோ அவற்றை நம்மைப் போலவே ஒரு உயிராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதை நம் அடிமை போல நடத்தக்கூடாது என்பதும் புரிகிறது.

ஒரு சமயம், மதுக்கரையிலிருந்து யானைகளை  பிடித்துக் கொண்டுபோய் அவை இறந்துபோனது நமக்கு தெரியும். அந்த சமயத்துல ஆட்டனத்தி அய்யா கிட்டே பேசியிருக்கேன். கஷ்டப்பட்டு பிடிச்சுட்டு போன யானை இறந்துப்போய்விட்டதே என்று வருத்தப்பட்டிருக்கேன். அவர் அதுக்கு, பிடிக்கிறது மட்டும் இதில் பெருசில்லை, அதன் மீதான மனிதனின் ஆதிக்கம், அதை கொண்டு விடுகிற புது சூழல், போடப்பட்ட ஊசியின் தாக்கம், அதன் சோர்வு, அதன் மனநிலை என்று எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கிறதென சொன்னார். யாரையும் இதில் குறை சொல்ல முடியாது என்பதை புரியவைத்தார் ஆசிரியர்.

வனங்களை விட்டு தண்ணீருக்காகவும் உணவுக்காகவும் வெளியே வரும் அந்த பெரிய மிருகங்களை திரும்ப வனத்துக்குள்ளேயே அனுப்ப வனத்துறையினர் படும் சிரமங்கள், அதில் ஏற்படும் ஊழியர்களின் உயிரிழப்பு, கொண்டுபோய் விட்டு வந்தபின் மறுபடியும் அவை ஊருக்குள் வந்து ரயிலில் அடிபட்டு உயிர் விடும் பரிதாபம் எல்லாமே அய்யா அவர்கள் ஒரு கதையில் எழுதியிருக்கிறார்.

இப்படி காட்டை பற்றிய யோசிக்கிற ஒரு மனிதர், காட்டை விட்டு வந்த ஒரு யானையின் கதையை  அதன் உணர்வுகளிலேயே சொல்லியிருப்பார். 12 பேரை கொன்றவன் என்னும் அவச்சொல் தனக்கு எப்படி வந்தது, அதை நீக்கியது எப்படி என்பதெல்லாம் யானை சொல்வதாக சொல்லியிருப்பார்.

புரனபி ஜனனம் என்னும் கதையில், யானையின் பிரசவம் பற்றி மிக அழகாக சொல்லியிருக்கிறார். அதனருகில் மனிதர்கள் போகாமல் மற்ற யானைகளையே உடனிருக்க செய்வது, ஈனும் குட்டியை கால் கொண்டு உருட்டியே அதன் மீதிருக்கும் மெல்லிய திரையை கிழிப்பது போன்ற விஷயங்கள், இதற்கிடையில் அதன் மாவுத்தனுக்கும் குழந்தை பிறத்தல், யானை பிரசவம் முடியும் வரை தன் மனைவியை பற்றி கண்டுகொள்ளாமை, முடிந்ததும் அங்கு ஓடுவது, அங்கு முடிந்ததும் இவளுக்கு சுற்றி நின்று கவனிக்க ஆட்கள் இருக்கிறார்கள், அது வாயில்லா ஜீவன் என்று நினைத்து  யானையை அப்படியே விட்டுட்டு வந்தோட்டோமேன்னு திருப்பி உடனே ஓடி வருதல் அப்படிங்கிற விதத்தில் கதை போகிறது. நம்மை சேர்த்து அந்த பிரசவத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறார்.

என்னை மிகவும் நெகிழ வைத்த கதை என்பது கடைசியாய் அவர் எழுதியிருந்த விடுபூக்கள் கதைதான்.  முதியவர்கள் பற்றியது. பெற்ற பிள்ளைகளால் ஒதுக்கப்பட்டு, தோட்டம் வீடு என இருந்தும் அவருக்கு விஷம் கொடுத்து தானும் அதை குடித்து மரிக்கும் முதுமையின் வலி குறித்த கதை. மொழி கோவை வட்டார மொழிவழக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.




மதிப்புரை :

வாசிப்புக்காக ஏதாவது ஒரு நூலை, அது கவிதையாக இருந்தாலும், சிறுகதையாக இருந்தாலும், நாவலாக இருந்தாலும் சரி, அதில் ஏதாவது சமூக கருத்துகள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா என்பதே நம்மை போன்ற இலக்கியவாதிகளின் எண்ணமாக இருக்கின்றது. என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றே தேடத் தொடங்குகிறோம். நம் அதிமேதாவித்தனத்தை முன் வைத்தே வாசிப்பைத் தொடங்குகிறோம். அப்போது வாசிக்கும் அனைத்தும் சிறுபிள்ளைத்தனமாய் தோன்றும்.

இதே நமக்கு பிடித்தமான எழுத்தாளர் என்றால், விருப்பப்படுகிறோம். விழைந்து வாசிக்கிறோம். சில கட்டங்களில் பெண் படைப்பாளிகளின் நூலைத்தான் படிக்கவேண்டும், இந்த எழுத்தாளரின் நூலைத் தான் படிக்கவேண்டும் என்று குறுகிக் கொண்டே போகிறோம். ஒரு தளத்திலேயே போனால் நம் வாசிப்பு அனுபவம் நமக்கு சுருங்கிவிடும்.

ஒரு சாதாரண வாசகனாய் ஒரு புத்தகத்தை திறந்து அதை நுகர்ந்து அதற்குள் ஐக்கியமாகி படிக்க தொடங்குகையில் மட்டுமே நம்முள் அந்த எழுத்துகளின் வாசம் இருக்கும். ஆசிரியரின் எழுதுகிற வடிவம் பிடிபடும். சந்தோசம், துக்கம், மௌனம், சிரிப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் ஆசிரியருடன் பயணிக்க முடியும். மனம் லேசாகும். open ended perception என்பது தான் அது.

ஆட்டனத்தி அவர்களின் இந்த நூலைப் படிக்கும்போது, தமிழின் முதல் வந்த சிறுகதைகளில் ஒன்றான, குளத்தங்கரை அரசமரம் – வ வே சு ஐயர்  எழுதியது நினைவுக்கு வந்தது. அதில் அந்த அரசமரம் பேசுவதாக இருக்கும். ருக்மணியைப் பற்றியும், அவளின் பால்ய விவாகம், மனிதனை மற்ற உயிர்கள் பார்க்கும்விதமாய் அந்த கதை இருக்கும். அதே போலதான் ஆட்டனத்தி அய்யா அவர்களின் கதைகளும்.

நிறைய நுணுக்கங்கள் சார்ந்த அறிவு அவரிடம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கதையிலும் ஒவ்வொன்றை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஒரு கதையில் யானைப் பற்றி, ஒன்றில் நாயைப் பற்றி, ஒன்றில் புறாவைப் பற்றி அதன் வளர்ப்பு புறா சண்டை பற்றி  ஆடுகளைப் பற்றி, கிடையிடுவது பற்றி...இவருக்கு எது தெரியாமல் இருக்கிறது என்னும் எண்ணம் நமக்கு வந்துவிடும், அத்தனை விஷயங்கள்,

வெறும் அனுபவமாக மட்டும் அவர் அந்த வனத்துறை வாழ்க்கையை பார்க்கவில்லை. உணர்வு ரீதியாகவும் ஒன்றியிருக்கிறார். துறை சார்ந்த பணியில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் உணர்வு ரீதியாக அணுகாததால் அவர்கள் ஒய்வு பெற்ற பிறகு தகவல்கள் மட்டுமே அவர்களிடம் மிஞ்சியிருக்கும். அதனோடு சேர்ந்த உணர்வுகள் இருப்பதில்லை. அதனால் அவர்களால் நிறைய விஷயங்களை எழுத முடிவதில்லை.

இன்னொரு அருமையான விஷயம், விலங்குகளோடு அந்த சூழலில் பணிபுரியும் அல்லது உடனிருக்கும் மனிதர்கள் அவர்களின் பிரச்சனைகள் அதை தீர்க்கும் விதத்தை விலங்குகளிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ளுதல் போன்றவற்றையும் சொல்லித்தருகிறார்.

மனிதனும் விலங்குகளும் ஒருவருக்கொருவர் உறவாடிக் கொண்டுதான் வாழவேண்டும் என்பதை தெளிவாய் சொல்லும் நூல் இது. இயற்கையோடு இயைந்து வாழனும் என்பதை நம்ம தலையில் குட்டு வைத்து சொல்கிற நூலாக இதை நான் பார்க்கிறேன். அய்யா கிட்டே என் வேண்டுகோள் ஒன்றுதான். பள்ளிகளுக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் என்றில்லாமல் பெருநகரத்தில் எல்லோர் கைகளிலும் இந்நூலைக் கொண்டு சேருங்கன்னு கேட்டுகிறேன்.

இந்த நூல் எழுத அவர் எவ்வளவு சிரமப்பட்டார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஏனென்றால், அவர் இப்போது பணியில் இல்லை. இருந்தும் தெப்பக்காடு வரை போய் யானைகளின் விவரங்களை நேரில் கண்டுதான் எழுதியிருக்கார். பணி நீங்கியப்பின் ஆசுவாசமாய் உட்காரனும் என்று நினைக்கும் மனிதர்களுக்கு இடையில், அதனோடு ஒன்றி வேலையைத் தொடர்வது அதை பற்றி எழுதுவது எழுதியதை நூலாக்கி பகிர்வது என்பதை மிக பெரிய விஷயமாக கருதுகிறேன். அதுக்காகவே அவரை பாராட்ட வேண்டும்.

ஆட்டனத்தி அவர்கள் இன்னும் அதிக நூல்கள் இதே நுணுக்கங்களுடன் கொண்டு வர வேண்டுமென கேட்டுக்கொள்கிறேன், படிக்கும் வாசகர்களுக்கும் வனம் சார்ந்த அறிவு கிடைக்கும் என்பதால்.

வாழ்த்துகள் ஆசிரியருக்கு..









Saturday, 3 December 2016

கூழாங்கற்கள் - நூல் மதிப்புரை

கூழாங்கற்கள்
ஆசிரியர் : கனவுப் பிரியன்


(27.11.2016 அன்று கோவை இலக்கிய சந்திப்பில் என்னால் மதிப்புரை செய்யப்பட்டது)


நூலும் ஆசிரியரும் :

கூழாங்கற்கள் என்னும் இந்த சிறுகதை தொகுப்பு 2015 டிசம்பரில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. ஆசிரியர் கனவுப்பிரியனின் இயற்பெயர் முஹம்மத் யூசுப் என்பதாகும்.

இந்த நூலுக்கு கி ராஜநாராயணன் அய்யா உட்பட ஆறு பேர் அணிந்துரை அளித்திருக்கிறார்கள். டில்லி தமிழ் சங்கத்தைச் சேர்ந்த திரு ஷாஜகான் அவர்கள், ஆசிரியர் கனவுப்பிரியன், கார்த்திக் புகழேந்தியுடன் சேர்ந்து கி ரா வின் 'கதைசொல்லிஇதழை மீண்டும் உயிர்ப்பித்ததாக தனது அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

ஆசிரியரும் தனது உரையில், தான் முகநூலில் எழுதிவந்த சுவாரசிய எழுத்துகளை இச்சிறுகதை தொகுப்பாய் வெளியிட்டிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.



கதைக்களம் :

கூழாங்கற்கள் தொகுப்பின் ஆசிரியர் சவுதியில் வேலை பார்த்து வருகிறார். சவுதியில் வேலை செய்வதால் இந்த நூலும் புலம் பெயர்ந்த தமிழனின் கதை தொகுப்பாகத்தான் இருக்கும் என்ற நமது கணிப்பு தவறுவதில்லை.

திருமணம் செய்துக்கொண்டு மனைவியை இந்தியாவில் விட்டுவிட்டு விமானம் ஏறும் அவர்கள் விடுமுறை கிடைக்கும் போதெல்லாம் இடையிடையே வந்து செல்வதும் பாரமாய் நினைவுகளை சுமந்து செல்வதும் உண்டு. உழைக்கும் வயது முடிந்து அவர்கள் திரும்பி வரும்போது, பேரன் பேத்திகள் எல்லாம் பிறந்திருக்கும்ஒரு வீடு மற்றும் கொஞ்சம் நிலபுலன்கள் அமைந்திருக்கும். வாழ்நாளின் முக்கால் பகுதியை அங்கு செலவழித்துவிட்டு வயதான காலத்தைக் கழிக்க ஊர் வருகிறார்கள். இது அம்மக்களின் நிதர்சனம்.

அந்த வாழ்க்கையில் தனிமையின் வருத்தங்கள்அழுகைகள்ஊரின், உறவின் தேடல்களில் சந்தோஷங்கள், சோகங்கள்அதில் முக்கிய சாட்சியாய் விளங்கும் புகைப்படங்கள் இவற்றையெல்லாம் நாம் அவர்களின் கனமான எழுத்துகளில் படித்திருப்போம். இந்த தொகுப்பு அவ்வாறு இல்லை. வித்தியாசமாய் ஆசிரியர் பார்த்த அரபு உலகின் பரந்த பரப்பை நமக்கு சுற்றிக் காட்டுவதாய் இருக்கிறது. அதவே ஓர் அழகான முன்னெடுப்பாய் விளங்குகிறது.

ஆசிரியர் வேலை நிமித்தமாய் செய்யும் பயணங்கள்அங்கு நடக்கும் நிகழ்வுகள், அதனிடையில் தோன்றும் ஊர் நினைவுகள், அனுபவங்கள் இவைதான் இத்தொகுப்பின் கதைக்களம்.

ரியாத்துபாய்அரார்மொஹைல்லண்டன்பாரீஸ்ஆஸ்திரியாஸ்ரீலங்காதுருக்கி என்று நாடுகளின் பட்டியல் கதைகள்தோறும் இருக்கிறது. பெரும்பாலான கதைகள் அவர் ஏதாவது ஒரு ஏர்போர்டில்இமிகிரேஷனில் நிற்பதில் இருந்தே தொடங்குகிறது. அதில் பார்க்கும் ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் இருந்து கதை தொடங்குகிறது. இதையெல்லாம் கொஞ்சம் சுவாரசியம் கலந்து எழுதியிருக்கிறார்.


கதைகள் :

மொத்தமாய் 21 கதைகள் இத்தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. சில முக்கிய கதைகளை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம்.

மேட் இன் சைனா என்ற கதையில் துருக்கிஅதில் இஸ்தான்புல்அங்கு blue mosque, Shofia mosque, Sultan Ahmed square, என்று ஊர் முழுவதையும் இரண்டு பக்கத்துக்கு நமக்கு சுற்றி காண்பித்துவிட்டுஅதற்குள் என்டோஸ்கோபிபைனல் இயர் ப்ராஜெக்ட் என்று போகிறது கதை. நம்மை நமது கல்லூரி காலத்துக்குள் அழைத்து சென்றுவிடுகிறது. கடைசி வருட ப்ராஜெக்ட்டை கடையில் வாங்கி அதை கொஞ்சமாய் நம் கைவண்ணம் கூட்டி அதை அந்த வருடத்திய சிறந்த ப்ராஜெக்ட் ஆக ஆக்குவது வரை கதை சுவாரசியமாக நகைச்சுவை கலந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

இவரு அணில் கும்ப்ளே மாதிரி என்னும் கதையும் நகைச்சுவை கலந்த ஒன்றே. கதையின் நாயகன் வேலை செய்யும் இடத்தில் உருவாகும் கிரிக்கெட் அணியில் இருக்கிறான். அதே தீவில் பாகிஸ்தானியர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கிரிக்கெட் அணியுடன் ஆன கிரிக்கெட் பந்தயம் குறித்த கதை. வசன நடையில் அருமையாய் உள்ளது. பந்து போடத்தெரியாத கதையின் நாயகன் எவ்வாறு அந்த அணியின் நாயகன் ஆகிறான் என்பதையும் அவனைக் கண்டு எதிரணியினர் அஞ்சுவதையும் மிக சுவைப்பட எடுத்துரைக்கிறார்.

கடல் தாண்டிய உறவு என்னும் கதையில் இலங்கை பயணமும் அங்கு சந்திக்கும் தன் உறவுக்கார பெண்மணி குறித்த கதை இது. தன்னுடைய அப்பாவிற்கு நிச்சயம் செய்யப்பட்டு திருமணம் நடக்காமல் வேறு ஒருவருக்கு வாழ்க்கைபட்டுப் போன அந்த பெண்மணியை பற்றிய சிறுகதை.  

பெட்ரோமாஸ் லைட்டேதான் வேணுமா என்கிற கதை பெட்ரோமாஸ் விளக்கைக் கொண்டு ஒருவன் புது பணக்காரன் ஆகிறான் என்பதைப் பற்றிய கதை. வணிகத்துக்காக ஊருக்குள் நுழையும் அயல் தேசத்தவர் ஒருவர் போதை பொருள் கடத்துவதற்காக ஐம்பொன்னால் செய்யப்பட கோவில்களில் உள்ள பெட்ரோமாஸ் விளக்கை தேடி அலைவதும் அதை அவருக்கு பெற்றுத் தரும் கதையின் நாயகன் அதே முறையில் தொழில் செய்து ஊருக்குள் புது பணக்காரனாக பவனி வருவதும்தான் கதை. மனசுக்குள் பதியும்படியான எழுத்து இக்கதையில்.  

பெண்களின் கதை ஏதாவது இருக்கிறதா என்னும் தேடலில் சிக்கியவை ரபீக் ஜிமெயில்.காம்ஜைனப் அல் பாக்கர் போன்ற அருமையான கதைகள்.  

ரபீக் ஜிமெயில் .காம் கதையின் களத்தை திறம்பட கையாண்டிருக்கிறார். அயல் நாட்டில் இருக்கும் ஒருவன்தன் மனைவியின் ஒழுக்கம் குறித்த கவலையில் இருப்பதும் சந்தேகம் கொள்வதும் அதை தன உடனிருக்கும் நண்பனிடம் பகிர்ந்துக் கொள்வதும் காட்டப்படுகிறது. தன தாய் தகப்பனுடன் சேர்ந்திருக்காமல் குழந்தைகளுடன் தனித்து வாழ்வது இவனுக்கு சரியாய் படவில்லை. ஒரு முறை ஊருக்கு வருபவன் ஒரு விபத்தில் அடிபட்டு மருத்துவமனையில் இருக்கும் சூழல். ஊருக்கு விடுமுறையில் வரும் அவனின் நண்பன் நலம் விசாரிக்க வருகிறான். இவனின் சந்தேகங்களை அவன் முன்பாகவே அவனுடைய மனைவியிடம் பேசி  அவனுக்குள் இருக்கும் அழுக்கை நீக்குவதாக கதை.

உன் மாமனார் மாமியாருடன் இல்லாமல், ஏன் தனியாய் இருக்கிறாய் என்ற கேள்விக்கு அந்த பெண்ணின் பதில் உளவியல் நோக்கு கொண்டது. தான் அங்கிருக்கும் போது, தன்னுடைய பிள்ளைகள், தன் கணவனின் சகோதரனை அப்பா என்று அழைப்பது தனக்கு சங்கடமாக இருப்பதாகவும், அந்த சொல்லுக்கு தன் கணவன் மட்டுமே தகுதியானவன் என்பதையே தான் விரும்புவதாகவும் கூறுவது கணவன் உடனில்லாமல் வசிக்கும் பெண்ணின் தர்மசங்கடமான நிலையை எடுத்துரைப்பதாகும்.

தனித்து வாழாமல் தன் குடும்பத்தாரோடு இருந்தால் மட்டுமே அவளை கற்புடையவளாக நம்புவது, அவளின் மனநிலை அறியாமல் சந்தேகம் கொள்வது போன்ற தூரதேசத்தில் இருக்கும் ஓர் ஆண்மகனின் மனநிலையை நன்றாய் பிரதிபலிக்கிறது கதை.நேர்த்தியாய் எழுதப்பட்ட கதை எனலாம் இதை.  

ஜைனப் அல் பாக்கர் என்னும் கதையில் அரபு நாடுகளிலும் வளர்ந்த நாடுகளைப் போலவே பெண்கள் படிக்கிறார்கள்பெரிய வேலை இருக்கிறார்கள், அழகாக ஒப்பனைகள் செய்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை சொல்லும் சிறுகதை. கணவர் வேறு ஊரில் இருப்பது விடுமுறைக்கு வந்து செல்வது அப்போது சமைப்பது சண்டையிடுவது கொஞ்சுவது என்ற அனைத்துமே எல்லா நாட்டு பெண்களுக்குமே ஒன்றுதான் என்பதை தெளிவாய் இந்த கதையில் சொல்கிறார். சமூகம் என்னும் தளம் மட்டுமே மாறுவதையும் ஆண் பெண் குணநலன்கள் மதம் கடந்தும் ஒரே மாதிரி இருப்பதாகவும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்.    
களிமண் வீடுஉப்புக்காத்து நெற்றி தழும்பு போன்ற கதைகள் ஆசிரியரின் ஊர் சார்ந்த நினைவலைகளாய் இருக்கின்றன.  


மதிப்புரை :

சிறுகதை என்பது ஒரு கட்டுக்குள் குறிப்பிட்ட சொற்களில் அதன் வீரியத்தை புரிய வைப்பது. அதற்கான புனைவு கலப்பு சரியான விகிதத்தில் இருக்கவேண்டும். புனைவு சற்று குறைவாக இருந்தால்வாசிக்கும் வாசகன் தொய்வுற சாத்தியங்கள் உண்டு. அந்த வகையில், ஆசிரியர் இத்தொகுப்பின் மூலம் புதுமையான எழுத்துகளோடும் வித்தியாசமான மொழிநடையிலும் எல்லோரையும் கவர்கிறார்.

வாசகனை கவரும் எழுத்து ஆதலால் சுவாரசியம் அதிகமாகவே இருக்கிறது. கதையின் தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை புத்தகத்தை கீழே வைக்கமுடியாத அளவுக்கு விறுவிறுப்பும் இருக்கிறது.

இருந்தும் ஒரு சிலவற்றை விவாதிக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். இவருடைய சிறுகதைகளைப் படித்ததில்,சிறுகதைகள் படித்தோம் என்னும் நிறைவைவிட ஒரு பயணக் கட்டுரை அல்லது அனுபவங்கள் சார்ந்த கதைகளைப் படித்தது போலவே இருந்தது எனலாம். ஆங்கிலத்தில் travelogue / travel blog with memories என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அடைப்புக்குறிக்குள் எழுதுவது, ஆசிரியரின் ஆச்சரிய உணர்வுகளை எழுத்தாக்கியிருப்பது, நான் என்னும் தன்னிலைபடுத்தி கதைகள் செல்வது போன்றவற்றை சற்று தவிர்த்திருக்கலாம். கதாபாத்திரங்களின் மனம் சார்ந்த எண்ணங்கள், உணர்வுகள் பெரிதாய் வெளிப்படவில்லை. அதிகப்படியான தொழில்நுட்ப குறிப்புகள் (Technical data ) சிறுகதைக்கு தேவைப்படும் இடங்களில் மட்டுமே கொடுக்கப்படவேண்டும். இஸ்தான்புல்லுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையில் உள்ள தூரம்மணி தூரம், ஒரு லிரா 32 ரூபாய் இவை போன்ற விஷயங்கள் கதையின் ஆழத்தை குறைத்துவிடும்.  

அனைத்திலும் இயல்பான கரு அமைந்திருக்கிறது. அதை மையபடுத்தி கதை நகர்த்துதல் என்பதில் ஒரு பின்னடைவு தெரிகிறது. கி ரா அய்யா அணிந்துரையில் சொல்லியிருப்பது போல, நடக்க நடக்க நடை பழகும் எனக் கொள்ளலாம். வாசிக்க வாசிக்க இவரின் மொழி நடையும் சரியாகும் என்பதே என் கருத்து. நிறைய வாசிப்பு இருக்கவேண்டும். அது கவிதையோ கதையோ நாவலோ எதுவாகினும் வாசிப்பு மட்டுமே அதன் கட்டமைப்பை நமக்கு புரிய வைக்கும்.

எழுத்தாளர் அம்பை அவர்கள் பயணங்கள் சார்ந்த சிறுகதைகள் அதிகம் எழுதியிருக்கிறார்கள். அந்த கதையின் ஓட்டம் அம்பை அவர்களின் பார்வையில்தான் இயங்குவதாக இருக்கும். இருந்தும் நான் என்னும் தன்னிலைப்படுத்துதல் இருக்காது. யாரோ கதை சொல்வதாக சரளமான மொழிநடையில் கதை நகரும் என்பதே அருமை.

சமகால எழுத்தாளர்களில் எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் எழுத்தில் மனிதர்களின் நுண்ணிய மன உணர்வுகளுடன் மற்ற புற விஷயத்து துல்லியங்களையும் சேர்த்து ஒரு படர்க்கை நிலையிலேயே படிக்க கிடைக்கும்.

ஜெயகாந்தனின் எழுத்துகள் பெண்களைச் சுற்றி வந்தாலும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சூழலை சமூகத்தை எடுத்துக்காட்டும். பிராமண சமூகமாகவும் கிறித்துவ சமூகமாகவும் இருக்கும். அதனுள் இருக்கும் கலாசார வேறுபாடுகள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கும். இம்மாதிரியான எழுத்துகளின் வாசிப்பே எழுதும் எழுத்தாளனை பக்குவப்படுத்தும்.


சிறுகதைக்கான கட்டமைப்பு 

ஒரு நிகழ்வை முகநூலில் எழுதுவதற்கும் வலைபதிவில் எழுதுவதற்கும் சிறுகதை ஆக்குவதற்கும் கட்டுரையாய் அதை மாற்றுவதற்கும் தனி தனி கட்டமைப்புகள் இருக்கின்றன.

முகநூலில் அது படிப்பவர்களுக்கு சுவாரசியம் தட்டுமாறு எழுதவேண்டும்.

வலைபதிவில் அதற்கு முன்னும் பின்னுமாய் முன்னுரையும் முடிவுரையும் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

கட்டுரைக்கு ஓர் ஒழுங்கான கட்டமைப்பு பொருளுரை விளக்கவுரை எல்லாம் சேர்ந்து தேவையாகிறது.

சிறுகதைக்கு அந்த நிகழ்வில் இருந்து கதைக்கான கருவை மட்டும் எடுத்து அதை சுற்றி சிறிதாய் புனைவு சேர்த்து அழகான மொழிநடையில் எழுத வேண்டும்.
  
இவற்றினுள் எழுத்து முகம்தான் வேறுபடுகிறது. ஒரே மாதிரியான கதை களம்எழுத்து நடை என்பது ஒரு தொகுப்பைப் படிக்கும் வாசகனுக்கு ஒரு பொது சலிப்பு உண்டு பண்ணிவிடும்.

கே வி ஜெயஸ்ரீ அவர்கள் நன்கு அறியப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பாளர். மலையாளம் தமிழ் இரண்டிலும் எழுதிவருபவர்.

சந்தோஷ் ஏச்சிக்கானத்தின் ‘ஒற்றை கதவு’ என்னும் மொழிபெயர்ப்பு நூலின் அணிந்துரையில் இவ்வாறு சொல்லியிருப்பார் :

“பால்சக்கரியாஐயப்பன் போன்ற மலையாள இலக்கிய ஆளுமைகளை மீண்டும் மீண்டும் மொழிப்பெயர்த்தது போதுமென முடிவெடுத்தேன். நவீனமாக அங்கே எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இளைய தலைமுறை கவிஞர்கள்எழுத்தாளர்கள் இவர்களைத் தேடி அலைய நேர்ந்தது.

சந்தோஷின் கதைகளின் வழியாக நான் பார்த்த கேரளம் மிகவும் அபூர்வமானது. மலையாளிகளின் மேதமைமேன்மைசுத்தம்பாரம்பரியம் என்று போன தலைமுறை எழுத்தாளர்களால் கட்டி எழுப்பப்பட்ட பிம்பங்களைத் தன் படைப்பின் எளிய மனிதர்களைக் கொண்டே நொறுக்கி தூள் தூளாக்குகிறார் சந்தோஷ்.”

இந்த ஒரு தாக்கத்தைத்தான் இன்றைய இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களிடம் எதிர்ப்பார்க்கிறோம். அந்த தாக்கம் இவரின் கதை தொகுப்பில்வடிவுஇந்த மடம் இல்லைன்னா சந்த மடம், ரபீக் ஜிமெயில் .காம்  என்பது போன்ற கதைகளில் காணப்படுகிறது.

கூழாங்கற்கள் சிறுகதை தொகுப்பு அவரின் முதல் தொகுப்பு. ஆசிரியரின் எழுத்து கனவுகளை அச்சாக்கி மகிழ்வித்த ஓன்று. இதே புதுமை எழுத்துகளுடன், கனவுப்பிரியனிடம் இருந்து அடுத்த சிறுகதை தொகுப்பை இன்னும் கனமாய் எதிர்ப்பார்க்கிறோம்.


வாழ்த்துகளும் வணக்கமும்.. 

Monday, 14 November 2016

பணபுழக்கமும் சிக்கனமும்..

மக்களும் பணமும்..



நமது இந்திய அரசின் புது பொருளாதார அதிரடி திட்டத்தின்படி, நவம்பர் 8ஆம் தேதி இரவிலிருந்து, 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் புழக்கத்தில் இருந்து ஒழிக்கப்பட்டதும் 500 மற்றும் 2000 புது ரூபாய் நோட்டுகள் வங்கிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டதும்ந நாம் அறிந்ததே. இந்த பரிமாற்றம் நடந்து நாடு சமன் பெற அதிக நாட்கள் எடுக்கலாம்.

வங்கிகளில் இருக்கும் நம் பணமே நம் கைக்கு வந்து சேர ஆகும் தாமதமும் இதில் அடங்கும்.

பண மாற்றம் வந்த இந்த ஐந்து நாட்களில் கையிலிருக்கும் நூறு ரூபாய் தாள்களை அனாயாசமாக செலவழிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள நான் பட்ட கஷ்டம். பழையபடி சிக்கனத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறேன். முதலில் சிரமமாக இருந்தாலும் இந்த இரண்டு நாட்களாக பழகிவிட்டது.

சாலையின் ஓரத்தில் விரித்திருந்த கடையில் என்னை ஈர்த்த டெரகோட்டா பொம்மைகளை வாங்காமல் வந்தது.

ஆட்டோ பிடிப்பதற்கு பதில் நடந்துச் சென்றது.

மத்திய வர்க்கம் கீழ்வர்க்கம் என்னும் நிலை மாறி அனைவரும் சமமென தனி சலுகைகள் மறந்து வங்கிகளில் வால் பிடித்து நின்றது.

இதில் ஆட்டோ ஓட்டுனரும் கைவினைக்காரரும் பாதிக்கப்பட்டாலும் என் வீட்டிற்கும் உடம்பிற்கும் எண்ணங்களுக்கும் நல்லதைத்தானே செய்திருக்கிறேன் என்ற மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.


நம்மால் முடியாதபட்சத்தில் அதிகாரமாய் திணிக்கப்பட்ட ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது நமக்கு பழக்கப்பட்டதுதானே.

சில நேரங்களில் சில விஷயங்களில் அதிரடிகளும் தேவையாகிறது, ஊருக்கு போயிருக்கும் மனைவி சடாலென வந்து நிற்பது போல... அது ஒரு இனிப்பும் உவர்ப்பும் கொண்ட விஷயம். ஏற்றுக்கொண்டு அந்த மனநிலைக்கு மாறுவதில்லையா..அதேபோலவே இதுவும்.


பண முதலைகளுக்காக விரிக்கப்பட்ட வலையில் பொதுமக்களாகிய நாம் சிக்கனத்தை கற்றுக்கொண்டதும், அனைவரும் ஒரே இடத்தில்தான் என்னும் மனப்பாங்கையும் வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் சற்று மறைந்து எல்லோரிடமும் சகஜமாய் பேசும் உணர்வையும் வளர்த்துக்கொண்டதையும் வரவேற்கத்தான் வேண்டும்.


காவி கட்டியவர் என்னும் பார்வையை விடுத்து, நாட்டின் பிரதமர் என்னும் நோக்கில் அவரின் செயல்களை கவனிப்போம். மீறினால் குரல் கொடுப்போம். மீறாதவரை பொறுமை காப்போம்.

~ அகிலா..

Tuesday, 11 October 2016

சர்வதேச பெண் குழந்தைகள் தினம்..




பெண் குழந்தைகளின் தினம் இன்று.


கள்ளிப்பால் கொடுத்த காலம் கொஞ்சம் கடந்து, குழந்தை திருமணங்களை எதிர்க்கும் தருணம் இது. வளரும் நாடுகளில் மூன்றில் ஒரு பெண் குழந்தைக்கு பதினெட்டு வயதுக்குமுன் திருமணம் நடப்பதாக ஐக்கிய சபையின் அறிக்கை கூறுகிறது.

மத்தியதர குடும்பங்களில் இளவயது திருமணங்கள் குறைவு. பெற்றோர் பெண் பிள்ளைகளைப் படிக்கவைக்க போராடுகிறார்கள். அதனால் அங்கெல்லாம் வாழ்த்துகள் போதும்.

ஆனால் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பல குடும்பங்களில் பதினைந்து பதினாறு வயதில் பெண் பிள்ளைகளை மணமுடித்து கொடுக்கும் பழக்கம் இருக்கிறது.

உடலளவிலும் மனதளவிலும் வளர்ச்சியடையாத பருவம் அது. அந்த வயது திருமணம் என்பது எத்தனை பாதிப்புக்களை அந்த பெண்ணுக்கும் அவளின் பிள்ளைகளுக்கும் அவளைச் சார்ந்தோருக்கும் உண்டு பண்ணும் என்பது நாம் அறிந்ததே.


இவர்கள் நம்மைச் சுற்றியே இருக்கிறார்கள். நம் வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்மணி, அருகில் பெட்டிக்கடை நடத்துபவர், நம் தெருமுனையில் சிறுகடை வைத்திருக்கும் டெய்லர் இப்படி.

இம்மாதிரி குடும்பங்களில்தான் நம்மை போன்றோரின் உதவி தேவைப்படுகிறது. பெண்பிள்ளைகளை பெற்றவர்களிடம் பெண்ணை படிக்க வைக்க பேசுவோம். அதுவும், குறிப்பாய் அப்பிள்ளைகளின் தாய்மார்களிடம். அவர்களை சற்று ஊக்கப்படுத்தினாலே கடினப்பட்டு உழைத்து தன பெண்ணைப் படிக்கவைக்க முனைவார்கள். இது என் அனுபவம்.


முடிந்தவரை இளவயது திருமணங்களைத் தடுத்து, படிப்பை ஊக்கப்படுத்துவோம். நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களிடம் பெண் குழந்தைகளின் கல்வி குறித்து அதிகமாய் பேசுவோம். பேச பேசவே, சமூகம் நமக்கு காது கொடுக்கும்.

சர்வதேச பெண் குழந்தைகள் தின வாழ்த்துகள்..


Tuesday, 20 September 2016

அகிலாவின் 'மழையிடம் மௌனங்கள் இல்லை' - தமிழ் மணவாளன் மதிப்புரை

மழையிடம் மௌனங்கள் இல்லை
முனைவர் தமிழ் மணவாளன்

(கவிஞர் அகிலா எழுதிய, ‘மழையிடம் மௌனங்கள் இல்லை’, 
கவிதை நூலினை முன்வைத்து)


கவிஞர் அகிலாவின், “மழையிடம் மௌனங்கள் இல்லை” , என்னும் கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டு உரையாற்றுகிற வாய்ப்பினை வழங்கியதற்காக முதலில் என் அன்பும் நன்றியும். 

நவீன தமிழ்க்கவிதைச் சூழலில் கவிதைகளுக்கான பாடுபொருள்கள் மிகுந்த பெரும் பரப்பைக் கொண்டிருக்கின்றனவெனலாம். சமகாலத்தின் வாழ்வியல் சூழல் கொடுக்கிற பல்வேறு பிரத்யேகமான அனுபவங்கள் பயன்பாட்டுப் பொருள்கள் என இதுகாறும் தமிழ்க்கவிதை எதிர் கொள்ளாத பல விஷயங்களைப் பேசுபவையாக இருக்கின்றன. இப்படியான, சமகாலத்தின் புறச்சூழலும் சம்பவங்களும் அனுபவங்களும் தரும் உந்துதல் ஒரு புறம் இருப்பினும் அவற்றை எழுதுகிற கவிமனம் நம்மின் மனத்துக்கு நெருக்கமாய், எந்நாளும் இருக்கிற இயற்கை, பறவைகள், மிருகங்கள் கவிதைகளின் முக்கியமான பொருண்மைகளாக அடையாளம் கொள்கின்றன.

பெரும்பாலும் சமகாலத்தின் கூறுகளைப் பேசும் போது இவையெல்லாம் தொன்மக்கூறுகளாகவும் உருவகங்களாகவும் படிமங்களாகவும் அமைகின்றன. ஏனெனில் அவை ஏற்கனவே உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கருத்தியல் சார்ந்தோ அல்லது அதற்கு நேரெதிரானதாகவோ கவிதைகளில் இடம் பெறுவதைப்பார்க்க முடியும்.




தேவதேவனின் பறவைகள் காய்த்த மரம் என்றொரு கவிதை.

இன்னொரு காலத்தில் கனிகள் செறிந்திருந்த மரம்
அன்று பறவைகளால் காய்த்து
இருட்டில் செய்வதறியாது கத்திக் கொண்டிருந்தது
ஒரு நண்பனைப் போல
சூரியன் என்னை தொட்டு எழுப்பிய காலை
வானமெங்கும் பறவைகள் ஆனந்தமாய் பரவ
மெய் சிலிர்த்து நின்றது அந்த மரம்.

இந்தக்கவிதை மரத்துக்கும் பறவைகளுக்குமான உறவை, இருப்பைப் பேசுவதாக அமைந்து, இரவில் பறவைகளால் காய்த்திருந்த மரம் சூரியனின் வருகையினால் பறவைகள் வானமெங்கும் ஆனந்தமாய்ப் பரவ மரம் சிலிர்த்து நிற்கிறது. அது தான் உறவின் உன்னதம்.

துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்
காதில் விழுந்தது குருவிகள் போடுகிற சப்தம்
தொடர்ந்து துவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்
காதில் விழுகிறது குருவிகள் போய்விட்ட நிசப்தம்
அடுத்த துணி எடுத்தேன்
காதில் விழுந்தது நிசப்தம் போடுகிற குருவிகள் சப்தம்

என்னும், தேவதச்சனின் கவிதை குருவிகளின் சப்தத்தை, நிசப்தத்திற்கும் சப்தத்திற்குமான உறவு, இடைவெளி கவனத்தினூடாக நிகழும் மாயம் என விரியும். இவ்விதமாய் நவீன கவிதைகள் பறவைகளை அசாத்தியமானப் படிமங்களாக,குறியீடுகளாக மாற்றியிருப்பதைக் காண முடியும்.
  
இவற்றை ஏன் இங்கே குறிப்பாக நினைவு கூர்கிறேனெனில், அகிலாவின், ‘மழையிடம் மௌனங்கள் இல்லை,’ தொகுப்பில் கணிசமாக பறவைகள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. ஆனால், இவரின் பறவைகள் குறியீடுகளாகவோ படிமங்களாகவோவன்றி, கவிமனத்தின் உடன் இருக்கின்றன. கண்ணெதிரே அமர்ந்திருக்கின்றன. இரையெடுக்கின்றன. பறந்து போகின்றன.மீண்டும் வந்து அமர்கின்றன.

நாரை,புலுனி,செம்போத்து,காகம்,குருவி,கிளி, அக்கா குருவியென.

விதைத்துவிட்டு திரும்புவதற்குள்
பசியென அவற்றைப் புசித்திருக்கும்
இந்த அதிகாலை குருவிகளிடம்
என்ன பேச?

வரிகளைக் கவனியுங்கள்.விதைத்த விதைகளைத் தின்ற பறவைகள் மீது கோபம் தானே வரும். அகிலாவின் கவி மனத்திற்கு வராது.

காக்கைக் குருவி எங்கள் சாதி
என்னும் கவிமனம் அது. அதனாலே தான் இந்த அதிகாலை குருவிகளிடம் என்ன பேச, என்று சமாதானமாகிறார்.காரணம் என்ன தெரியுமா? பசியென அவற்றைப் புசித்திருக்கும் அவைகளிடம் என்ன பேச முடியும். தன் பிள்ளை ஏதேனும் தவறிழைத்தால்,
என்ன கேட்கச் சொல்றிங்க , செஞ்சுட்டான்/ள்’, என்னும் தாயின் குரலாய் உணர முடியும்.

பறவைகள் தவிர்த்து மழை குறித்த கவிதைகள் மற்றும் சமூகம் சார் கவிதைகள் எனவும்.

மச்சுவீட்டில் அமர்ந்த மதப்பில்
மதிலின் மேல் கொட்டாங்குச்சி
மழை நீரை அதிகமாய்க் குடித்து
எட்டிப்பார்த்த நிலவைப் பிடித்து
சட்டென உள்ளே அடைத்தது
கெஞ்சிய நிலவை
போதையில் கொஞ்சியது
போராட்டமும் தள்ளாட்டமும்
மதிலின் விளிம்பில்
சற்றுபிடி தளர்ந்த பொழுது நீர் மண்ணுக்கும்
நிலவு விண்ணுக்குமாய்
\மதிலின் மேல் தனித்து
மீண்டும் மழைக்காய் கொட்டாங்குச்சி

நூலின் முதல் கவிதையிது.
ஒரு காட்சிச் சித்திரம். முற்றிலும் புனைவுக்காட்சியே. எதனை முன்வைத்து எழுதினார் என வாசக மனத்தினூடாக சிறு திறப்பைக் கண்டடைகிறேன். அது, ‘போதையில்என்னும் சொல்லே. இப்போது புனைவைப் பொருத்துவது இலகுவாக மட்டுமல்ல சுகமாகவும் இருக்கிறது. கவிமனம் இதற்கான புனைவாக எண்ணி எழுத முனைந்ததாவெனத் தெரியவில்லை.

மச்சுவீட்டில்’, வசதியான சூழலில் மதிலென்னும் விளிம்பில் அதிகம் குடித்த கொட்டாங்குச்சி ஒரு கணத்தில் நிலவையே தன்னுள் அடைக்கும் சாத்தியம் பெற்றது.

போதையில் கொட்டாங்குச்சி கொஞ்ச,அடைபட்ட நிலவு கெஞ்சுகிறது, தப்பித்தலை முன்வைத்து.நிலவின் போராட்டமும் தள்ளாட்டமும் மதிலின் மேல் நடக்கிறது.ஒரு கட்டத்தில் பிடி தளர நிலவு தப்பித்து விண்ணுக்கு செல்கிறது.
கொட்டாங்குச்சி மீண்டும் மதிலின் மேல்.

நவீன கவிதையின் சிறப்பும் இதுதான் சிக்கலும் இதுதான்.ஒற்றைப் புனைவு வாசகனிடம் சற்றும் எதிர் பாராத இடங்களுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடும் சாத்தியம் கொண்டது.

கிளிக்கூட்டமொன்று
நீல வானை
பச்சையாக்கிச் செல்கிறது

என்னும் போது வான் பரப்பெங்கும் கிளிக்கூட்டமென்னும் காட்சி விரிகிறது.பறவைகள் பறவைகளாகவே உடனிருப்பதும் மனம் நிறைப்பதுமாய் காணமுடிகிறது.

வானம் தொட்ட சிவந்த அரளிப்பூக்கள்
நிலவை இழுத்துவரும் பொழுதுகளிலெல்லாம்,

மல்லிகையின் மீது,
முதல் மழை

என அழகியல் பேசும் மழையும்.

மழையிடமிருந்து மறைக்கப் பிரயத்தனப் பட்டு,
முடியாமல், முழுதாய் நனைந்திருந்தது
அந்தவீடு
விடாத மழையும்
இருளுக்கு கண் கொடுத்து
இடுக்குகள் வழி உள்ளிறங்கியது

என இயலாமை உணர்த்தும் மழையும்,

வானவில்லை வாசலில்
விட்டுச் செல்லும் மழையிடம்
என்றுமே மௌனங்கள் இல்லை
என குணாம்சம் கொண்ட மழையும்,

பெருமழையாய் இருப்பின்
வீதி தொடும்முன், காற்றின் புகை கரைத்து
கசாயம் செய்கின்றன
வீதி தொட்டபின்,
கழிவுகளின் வாசம் சுமந்து
மணம் மாறுகின்றன
என நகரத்தை நரகமாய் மாற்றும் மழையும்.

மழை பற்றியும் பறவைகள் குறித்தும் எழுதப்பட்டிருக்கும் கவிதைகளுக்கப்பால் சமூகம், பெண்மனம் , தொன்மம் அல்லது பழங்காலச் சடங்கு முறையென பலதரப்பட்ட பாடு பொருள்களைக் கொண்ட கவிதைகள் தொகுப்பில் கவனம் கொள்ளத்தக்கவையாய் உள்ளன.

அப்பா குறித்த கவிதை ஒன்று. மகள்களைப் பெற்ற அப்பாக்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்..ஏனெனில்,

அவரைப் புரிந்து கொள்ள
பெண்மகவுக்கு
அவகாசம் வேண்டாம்
ஆண்பிள்ளைக்கோ
ஆண்டுகள் வேண்டும்

என்று அகிலாவின் வரிகள் சொல்வதால் மட்டுமல்ல: அது தவிர்த்து வாழ்வின் உதாரணங்கள் பலவும் காணக்கிடைக்கின்றன. அதைவிட, அகிலா போன்று கவித்துவ மனமும் மொழியும் கொண்ட மகள் அரிதான கொடுப்பினையென்றே சொல்வேன்.

இளம்பிறை ஒரு கவிதையில் தந்தைக்கும் மகளுக்குமான உரையாடலைப் பதிவு செய்திருப்பார்.வயல் வெளியில் நடந்து வரும் போது அப்பா வரப்பில் வழுக்கி விழ, மகள் கவலையுறுவாள். உடன் தந்தை தன் கையில் ஏற்பட்ட காயத்தை மறைத்துக் கொண்டு, ‘ஒண்ணுமில்ல தாயீ, நீ கவலைப்படாதே,” என மகளுக்கு ஆறுதல் சொல்வார்.அடிபட்டவர் அப்பா. ஆறுதல் மகளுக்கு.

லீனா மணிமேகலை, தன் முதல் தொகுப்பான, ‘ஒற்றையிலையென’, நூலில் உள்ள தந்தை குறித்த கவிதையில், மரணமுற்றுக் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் தந்தை குறித்து, ‘அவரைப் பிணம் என்று சொல்லாதீர்கள். அவர் மீது தீ மூட்டாதீர்கள். வெந்நீரின் அதிக சூடு கூடத் தாங்க மாட்டார் ‘, என்னும் பொருள் பட எழுதியிருப்பார்.

அகிலா, தன் கவிதையில் தந்தை குறித்து எழுதுகையில்,
பார்வைகளை
மொழிகளாக்குபவர்கள்
மௌனங்களை
வார்த்தைகளாக்குபவர்கள்
புன்னகையை
சிரிப்பாக்க யோசிப்பவர்கள்
பெற்ற மகவை
பொறுப்பின் கனமாய் உணர்பவர்கள்
என்கிறார்.

இது தந்தை பற்றிய பாச மொழியன்று. பேசத்தெரியாதவர்கள்; அன்பை பார்வைகளோடு புதைத்து விடுபவர்கள்;புன்னகையை சிரிப்பாகக் கூட மாற்றாமல் மாற்றத் தெரியாமல் இருப்பவர்கள் ; பொறுப்பின் கனம் சுமப்பவர்கள்; தந்தை பற்றிய முதிர்ந்த பார்வை.

பிணம் தழுவுதல்என்பது பண்டைய கால நம்பூதிரி இனத்தவர்களிடையே இருந்துள்ள சடங்கு என்று கூறப்படுகிறது. திருமணம் முடியாத கன்னிப் பெண் இறந்துவிட்டால் அந்தப் பிணத்தின் மீது சந்தனம் பூசி ஓர் இருட்டறையில் கிடத்தி, அந்த ஊரில் உள்ள ஏழை இளைஞன் ஒருவனை அழைத்து, அந்த இருட்டறைக்கு அனுப்புவார்களாம். அவன் உள்ளே சென்று கன்னிப் பெண்ணின் சடலத்தைத் தழுவி வர (உடலுறவு கொள்ள) வேண்டும். இளைஞனின் உடலில் ஒட்டியிருக்கும் சந்தனத்தை வைத்து அவன் பிணம் தழுவியதை உறுதி செய்வார்களாம். காதல் ஏக்கத்தோடு கன்னிப்பெண் இறந்தால் அவள் ஆத்மா சாந்தியடையாமல் ஆவியாக அலையும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. மலைநாட்டில் இவ்வழக்கம் இருந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

இப்படியான ஓர் தொன்ம வழக்கம் குறித்த பதிவாக மட்டுமல்லாது மீள் பார்வைக்கும் அகிலா உட்படுத்துவது சிறப்பு.அநேகமாக பிணம் தழுவுதல்குறித்த நான் படித்தகவிதை இதுதான்.

கல்லறை உடைத்து, வெளியிழுத்து போடப்பட்டது
உயிரற்ற முகம் வெளுத்த அந்த உடல்
ஒடிந்துவிடும் தேகம் கொண்ட அவனை
அங்கேயே விட்டு நகர்கிறது மனித வாசம்

மரித்த பெண்ணை உறவுகொள்ளச் சொல்லும் மனிதர்கள் விலகிப்போவதை, நகர்கிறது மனித வாசம். மனித வாசம் கூட இல்லாது அற்றுப் போவது எத்தனை கொடுமை.    எல்லாம் முடிந்தபின் கவிதை இப்படி முடிகிறது.

இசைப்பதை மறந்த பறவையொன்று
சடசடவென சிறகடித்துப் பறக்கிறது
பீத்தோவானின் கல்லறையை நோக்கி

பல் கவிதைகளில் பறவைகளோடு வாழ்பவர், நெஞ்சம் நெகிழும் நிகழ்வின் பின் பறவையைப் படிமமாக்குகிறார்.

பெரிதாய் என்ன பேசிவிடப் போகிறாய்
சாப்பிட்டாயா தூங்கினாயா என்பதான
அனர்த்தமான சொற்களைத் தவிர

என்னும் போது அர்த்தமான உரையாடலாக கவிதையின் முற்பகுதியில் குறிப்பிடும் உரையாடலுக்குத் தகுதியான பொருள்களாய்ச் சொல்பனவற்றைப் பார்க்கும் போது சமூகத்தின் மேலுள்ள அக்கறை வெளிப்படும்.

சில இடங்களில் எளிய அதேசமயம் குறிப்பிடத்தக்க உவமைகளைக்காண முடிகிறது.

கூடலின் பொழுதொன்றில்
கழற்றப்பட்டு கிடந்தன
ஆடைகளாய் அவை
***** ***** *****
இரவலுக்கு குரலை வாங்கிக் கொண்டு
மேடை கட்டி ஆடுகிற
பெண்ணைப்போல
***** ***** ****
உறைந்து போன பெண் இதயம்
சம்பாஷனையற்ற திண்ணையாய் வறண்டிருக்கிறது

போன்ற சிலவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

அகிலாவின் கவிதைகள் தமக்கென மெல்லிய நடையொழுங்கையும் அரிதான விஷயங்களையும் அதிர்ந்து பேசாமல் அதே சமயம் அழுத்தம் குறையாத தன்மையையும் கொண்டிருக்கின்றன. பெண்ணியம் குறித்தான இன்றைய படைப்புகளின் ஒப்பீட்டளவில் சொல் முறையில் தீவிரம் மட்டுப்பட்டதாகத் தோன்றலாம். அது தோற்றம் தான். சரியானவற்றைப் பேசுகிறார் என்பது தான் கவனம் கொள்ளத்தக்க ஒன்றாம். தொனி, மொழி, முறைமையெல்லாம் படைப்பாளியின் பிரத்யேக உரிமை.


எனக்கு இணக்கமான பல கவிதைகளைப் படிக்கிற வாய்ப்பை இத்தொகுப்பு வழங்கியது என்பதைப் பதிவு செய்வதென் கடமை. வடிவம் சார்ந்தும் சற்று இறுக்கம் கூடியும் எதிர் நாளில் தேவையின் பாற்பட்டு, செய்வது அவருக்குச் சிரமம் இருக்காது. தொடர்ந்து இலக்கியத்தில் இயங்கும் போதான படிநிலைகள் யாவர்க்குமானது. உயரம் எட்ட என் வாழ்த்துகள்.