Wednesday, 22 March 2017

நீயா நானா


பெண்களும் அம்மாக்களும் 




நீயா நானா என்னும் தனியார் தொலைக்காட்சியின் நிகழ்ச்சியில் பெண் பிள்ளைகளுக்கும் அவர்களின் அம்மாமார்களுக்குமான விவாதம்.  பிள்ளைகள் தங்களுக்கு திருமணத்திற்கு 100 பவுன் நகை, கார் என்றெல்லாம் நிபந்தனைகள் விதித்ததும் பெற்றோர் முழித்துக்கொண்டிருந்ததும் எல்லோராலும் பார்க்கப்பட்டது. 


அதில் பேசிய பெண்பிள்ளைகளைத் தராசில் ஏற்றாதவர்கள் கிடையாது. பெற்றோரின், உடன்பிறந்தோனின் சிரமம் உணராது பேசியது அவர்களேதான். அதன்பின் படிந்திருக்கும் நியாயங்களைப் பற்றியும் நாம் பார்க்கவேண்டும்.

அவர்கள் தங்கள் பெற்றோர் மீது வைத்த முதலும் முடிவுமான குற்றச்சாட்டு, சிறுவயதில் இருந்தே சாப்பாடு, படுக்கை, படிப்பு என்பதில் தொடங்கி திருமணம் வரை தொடரும் ஆண், பெண்ணென்ற பால் பாகுபாடு.

ஆண், பெண் பாகுபாடு பார்ப்பது பெரும்பான்மையான மத்தியதர குடும்பங்களில் வழக்கமான ஓன்று. பையனுக்கு திருமணம் முடித்துவைத்து அவனோடு இருக்கப்போகிறோம், அவன்தான் நம்மைக் காப்பற்றப் போகிறான் என்னும் பழைய நூற்றாண்டின் இந்திய சமூக கோட்பாடுதான் இதற்கு காரணம்.

இந்த கால சூழலில் பெண்ணுக்கு படிப்பு கொடுப்பது கட்டாயம், கௌரவமென ஆக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில் அவளுக்கு கல்வி கொடுக்கப்படுகிறது. பள்ளியிறுதியில் நன்றாக படித்தால் இஞ்சினியரிங் படிப்பும் இல்லையென்றால் ஏதோ ஒரு பட்டப்படிப்பை கொடுத்து, திருமணம் செய்து அனுப்புவது என்பது முடிவு செய்யப்பட்ட ஓன்று.

இதை தெளிவாய் சொல்லி வளர்க்கிறார்கள் பெற்றோர். இதை அருமையாய் புரிந்துக்கொள்ளும் இந்த பெண் பிள்ளைகளுக்கும் நம் திருமணம்தான் இவர்களுக்கும் நமக்குமான கடைசி பந்த நிமிடம் என்பதை உணர்ந்துக் கொள்கின்றனர். அதனால்தான் திருமண நேரத்தில் 80 பவுன் நகை, கார், வீடு, நிலம் போன்ற எதிர்பார்ப்புகள் அவர்களின் மனதில்.



அடுத்ததாய், முன்பெல்லாம் திருமணம் செய்தபிறகு கிடைக்கும் வாழ்க்கைதான் இறுதிவரை சாசுவதம் என்னும் மனநிலை இருந்தது. அதற்காக தன்னை முழுமூச்சாய் அனுசரிக்க ஆணும் பெண்ணும் கற்றுக்கொண்டார்கள்.

இப்போது அப்படியில்லை. வசதிக்காகவும் வாய்ப்புகளுக்காகவும் ஆசைப்பட்டு முடித்து வைக்கப்படும் திருமணங்கள், அதன்பிறகு அந்த உறவு தொடர்வதில் உள்ள சிக்கல்கள், கணவன் என்னும் ஆண்மகனின் மீதான நம்பிக்கையற்ற நிலை, பெண்ணியம் என்பதன் உண்மை கருத்தறியாமல் நடந்துக்கொள்ளும் பெண்ணின் தன்னிச்சையான சுதந்திர போக்குகள் இவையெல்லாமே திருமணபந்தத்தை கேள்விக் குறியாக்குகின்றன.

இந்த மாதிரியான சமூக காலத்தின் அழுத்தம் இப்பெண்களின் மனதில் சஞ்சலத்தை உண்டாக்குகின்றன. பின்னாளில் தனக்கு பொருளாதார நெருக்கடி இல்லாமல் வாழவேண்டும் என்னும் அச்சம் கலந்த நோக்கே பெற்றோரிடம் போடும் நிபந்தனைகளுக்கு காரணம்.

பெற்றோரே, உங்களின் வளர்ப்பை மாற்றிக்காட்டுங்கள். ஆணோ பெண்ணோ பாகுபாடின்றி படிக்கவைக்கிறோம், வேலை பார்க்க வைத்து திருமணம் செய்விக்கிறோம் என்னும் முறைமையை பெற்றோர்கள் ஏற்கவேண்டும். அதிலேயே பெண் நிமிர்வதற்கான வழிகளையும் ஆணை உயர்த்திப் பிடிக்கும் சமூக வாழ்வியல் சமன்பாடும் தென்படும்.

தனிமனிதனிடம் இருந்துதான் சமூகத்துள் சிந்தனைகள் ஊன்றப்படுகிறது. அச்சிந்தனையை பால் பாகுபாடின்றி சமன் செய்வோம். பாசம் மறந்து, எதிலும் நம்பிக்கையற்று, பணம் ஒன்றே குறிக்கோளாய் பேசும் இளைய சமுதாயத்தை மாற்றிக்காட்டலாம்.







~ அகிலா..



Friday, 10 March 2017

மகளிர் தினத்தில்..

ஆண்கள் 






‘என்னவெல்லாமோ எழுதுறியாம், உனக்கென்ன தெரியும் அதை பற்றி..’ – இது ஒரு கணவன் என்னும் ஆணின், மனைவி என்னும் பெண் குறித்த தெரிதலுக்கான கேள்வி என்றால், இல்லை என்பேன்.
‘உனக்கு இது குறித்து ஒன்றும் தெரியாது. எதுக்கு லூசு மாதிரி எழுதுறே’ என்பதற்கான நாகரீக கேள்வி அது.


மனிதர்களையும் மனித மனங்களையும் அவர்களின் வாழ்வியல் விஷயங்களையும் பற்றி சமூகவெளிகளில் பேச பெண்ணுக்கு அனுமதி இன்னும் முழுதாய் கிடைக்கவில்லை என்பது வருத்தமே.


நிறைய மேடைகளில் பேசும்போது, ஆணுக்கு இணையாய் பெண்ணும் அமர்கையில் அவளுக்கு அந்த மேடையில் கிடைக்கும் மரியாதை தனித்துவம் வாய்ந்தது.


அப்படியான பிரபலங்களைக் குறித்து வீட்டில் தன் மனைவியிடம், ‘எப்படி பேசுறாங்க...அருமை..’ என்று சிலாகிக்கும் ஆண்கள் உண்டு. சிலர் அதற்கும் ஒருபடி மேலே போய், ‘நீயும் இருக்கியே, எதுக்கெடுத்தாலும் மூக்கை வடிச்சுகிட்டு..’ என்று சொல்வதும் உண்டு.
என் தோழிகளில் சிலர் அவர்களின் கணவர்களைப் பற்றி, ‘மரியாதை கொடுக்கிற மாதிரியும் மரியாதை கொடுக்காத மாதிரியும் இருக்கு..’ என்று சொல்வதுண்டு. இதற்கு காரணம், இப்போதெல்லாம் கிட்டத்தட்ட ஆண்களுக்கு நிகரான அளவில் பெண்கள் மேடைகளில் நிற்பதைக் காண்கிறோம். அதாவது அவ்வளவு உயர்ந்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன், இதைவிட மிகக் குறைவான பெண்களே உயரத்திற்கு வந்தார்கள். அவர்களுடன் பழகிய ஆண்கள் ‘நம்ம மனைவி, வீட்டில் இருப்பதே மேல், தனக்கும் தன் பிள்ளைகளுக்கும் வேலை செய்துகொண்டு..’ என்ற நினைப்பு அதிகமாய் இருந்தது. அதனால்தான், அந்த காலகட்டத்தில், பெண் பார்க்கும் படலங்களின்போது,‘பெண் படித்தால் குடும்பமே படித்தமாதிரி’ என்று பாரதியார் சொன்னதை தவறாக எடுத்துக்கொண்டு, பெண் படிச்சிருக்கணும், ஆனால் வேலைக்கு போகவேண்டாம் என்று சொன்னது அன்றைய ஆண் சமூகம்.

பெண்கள் நிறையப்பேர் உயர்ந்திருக்கும் இன்றைய சூழலில் ஒரு ஆணுக்கு பெண்ணை எவ்வாறு கையாளுவது என்பது புரிபடாமல் போகிறது. இது ஒரு Transistion Period அவர்களுக்கு.

தான் மிகுந்த அறிவாளியென காலம்காலமாக கற்பனை செய்துவைத்திருக்கும் ஆணுக்கு, வெளிவுலகில் கம்பீரமாய் நடமாடும் பெண்களைக் காணும்போது, ஒரு சுய அலசல் தேவையாகிறது. இந்த சுய அலசலில், தான் வெளியே சந்திக்கும் பெண்களை மட்டும் உயர்த்துவதா அல்லது வீட்டிலிருக்கும் இவளையும் உயர்த்துவதா அல்லது உயர்த்துவது மாதிரி பேசமட்டும் செய்வதா என்னும் குழப்ப மனநிலைக்குள் செல்கிறான்.

இந்த காலகட்டத்தில் முன்பில்லாததைவிட பெண் குறித்த புறம் பேசுதல், அவளின் பாலியல் ஒழுக்கம் குறித்த நிலையை just like that ஆக பேசிசெல்வது அதிகமாய் நிகழ்கிறது எனலாம்.


பெண்ணை போதைக்காகவும் குழந்தை வளர்ப்புக்காகவும் மட்டுமே பயன்படுத்திய ஆண் சமூகம், தன் படிமங்களை மாற்றிக்கொண்டு வளர்ந்துவந்தாலும், தான் வெளிவுலகில் பார்க்கும் பெண்களில் போதைக்கு உகந்து வருவாளா என்று உரசிப்பார்க்கும் குணம் மட்டும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. இணங்காத நிலையில், அப்பெண் குறித்த அவதூறுகளைப் பரப்ப தயங்குவதுமில்லை இந்த ஆண் சமூகம்.


‘நேரில் பார்க்க நல்லாயிருக்கமாட்டா..’
‘Full ஆ மேக்கப்..கிழவி..’
‘அவரு அந்தம்மாவை பற்றி பேசுவதிலேயே தெரிகிறது, இரண்டு பேருக்கும் லிங்க் இருக்குன்னு ...’ – இன்னும் முடிக்க கூசும் விஷயங்களைப் பேசுவது
‘பிள்ளை குட்டியெல்லாம் இங்கே விட்டுட்டு அப்படி என்ன சம்பாத்தியம்..’
‘அதுதான், பொம்பளைன்னு ஒரு அடையாள அட்டை இருக்கே.....’


இம்மாதிரியான பேச்சுக்களுக்கு மட்டும் இன்றுவரை ஆண்களிடம் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. அன்று பெண்கள் இதற்காக மூலையில் உட்கார்ந்து அழுதார்கள். கணவனின் கால் பிடித்து கதறினார்கள். தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள். இன்று பெண்களில் பெரும்பாலோர் இந்த மூர்க்கமான பேச்சுகளை தட்டி உதறிவிட்டு தன் பாதையில் போய் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதுவும் ஆண்களுக்கு புதிதுதான். தாங்கமுடியாமல் இன்னும் அதிகமாய் பேசுகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் சமன்படுவார்கள்.


பெண்களின் பாலியல் ஒழுக்கம் குறித்த பேச்சுகள் அன்று நிறுத்தப்படும். அதுவரை அதிகமாய் கவலைபடாமல், காத்திருப்போம்..







~ அகிலா..

Tuesday, 7 March 2017

மகளிர் தினத்தில்...

பிள்ளைகள்..



வளர்ந்த பிள்ளைகள் இருக்கும் வீடுகளில், வெளிவேலைகளையும் பார்த்துக்கொண்டு இணையதளங்களிலும் உலவிக்கொண்டு அவர்களின் அம்மாவாகவும் பவனி வருதல் எங்களைப் போன்ற பெண்களுக்கு மிகக்கடினம்.

‘இன்னைக்குதானே இதை பார்க்குறே..’ (குர்தா போடுவதற்கு) 


‘என்ன இது...சின்ன பசங்க மாதிரி short form லே எல்லாம் பேசிக்கிட்டு..’ 

‘உங்க வீட்டுக்காரர் (அவங்க அப்பாதான் !!) சரியில்லே..அப்படியே தண்ணி தெளிச்சு விட்டுட்டார்..’ 

‘ஏதோ கவிதை கிறுக்குனோமா, சமையல் எழுதினோமான்னு இல்லாம எதுக்கும்மா இந்த அரசியல், ஜல்லிக்கட்டுன்னு கிறுக்கிட்டு...என் வீட்டுக்காரருக்கு பிடிக்கல...’ - மகளின் பொருமல் 

‘மைக்குல பேசுறதையெல்லாம் வீட்டுல பேசிகிட்டு..’ – மகனின் அலம்பல்
‘அதுக்கு ஒன்னும் தெரியாது, ஆனாலும் எப்போ பார்த்தாலும் வாட்ஸ்அப்பிலேயே இருக்கு...’ – பாட்டியைப் பார்த்து பேரன்

இந்த பேச்சுகள் புதிதல்ல நமக்கு..





பெண்களை அம்மாவாக மட்டுமே பார்க்கும் குழந்தைகளின் கண்ணோட்டம் மாறவேண்டும். அதுவும் முக்கியமாக பெண் குழந்தைகள் கூட, அம்மாவை அவளின் வயது, அனுபவம் சார்ந்து பார்க்காமல் அவர்களின் வீட்டுக்காரரின் முன் கேவலப்படுத்துவதை பார்த்திருக்கிறேன். மனதை காயப்படுத்திப் பேசுவதும் அதனால் அவர்கள் மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாவதும் கூட ஒரு வகையில் அவளுக்கு நடக்கும் குடும்ப வன்முறைதான்.

அந்த காலத்து அம்மாக்கள் SSLC அல்லது PU அல்லது ஒரு BA முடித்திருப்பார்கள். வீடே கதின்னும் கணவனே தெய்வம்ன்னு இருந்தாங்க, அது அப்போதைக்கு சரியாக இருந்தது. எண்பதுகளில் தொன்னூறுகளில் பட்டப்படிப்பும் புரொபஷனல் படிப்புகளும் படித்து வேலை பார்க்கும் அல்லது வீட்டிலிருக்கும் அல்லது சுயதொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் தன்மானத்தில் உயர்ந்து நிற்கும் பெண்களுக்கு இந்த வளர்ந்த குழந்தைகள் பேசுவது எப்படி பொருந்தும்.

பெரிய பள்ளிகளில் படித்தும் நாகரீகமான, பெற்றவர்களையும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாத பேச்சை பேசுவதற்கு ஏன் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றே யோசிக்கத் தோன்றுகிறது.

தொழில்நுட்பம் இளைஞர்களால் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதில் மறுப்பேதுமில்லை. அந்நாள் அது, இளைஞர்களுக்கு என்று மட்டுமல்லாமல், எல்லோரிடமும் புழக்கத்தில் இருப்பது அவர்களால் பொறுத்துபோவது சற்று கடினமாக இருக்கிறது. அது காலத்தின் கட்டாயம்.

முன்பு தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரே இடத்தில் இருந்தோம். பேச்சு பரிமாற்றம் எளிதாக இருந்தது. இப்போது அப்படியில்லை. தூரம் அதிகமாகும் போது, பெற்றோர் தன் பிள்ளைகளை பேரப்பிள்ளைகளை அருகாமையில் பார்த்துக்கொள்ள இந்த தொழிநுட்பம் தானே உதவியாக இருக்கின்றது.

மனித மனம் உறவாடிக் கொண்டிருக்கவே விரும்பும். பற்றற்ற வாழ்க்கை வாழ்வதாக சொல்லும் பாதிரியார்களின் சாமியார்களின் விரல் நுனிகளும் கூட சமூக வலைதளங்களில் உலவுவதை காணமுடிகிறது.

பரிவர்த்தனைகளுக்கு வயது குறிக்கவேண்டாமென வளர்ந்த பிள்ளைகளிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன். உங்களின் தாயும் ஒர் உயிர்தான். நீங்கள் வளர்ந்து வரும்வரை வேறு உலகம் காணாமல் கூட இருந்திருப்பாள். இனியாவது, இந்த உலகில் இருக்கும் சின்னசின்ன விஷயங்களை ரசிக்கும் கருத்துரைக்கும் வாழ்க்கையை அவளுக்கு கொடுங்க என்னும் விஷயத்தை வைக்கிறேன். அவளை அம்மாவாக மட்டுமல்லாமல், பெண்ணாகப் பார்க்க கற்றுக்கொள்ளுங்க. 




~ அகிலா..

Thursday, 9 February 2017

நாராய்... நாராய்...நூல் மதிப்புரை



நூல் : நாராய்... நாராய்... சிறுகதை தொகுப்பு.
ஆசிரியர் : ஆட்டனத்தி
வெளியீடு  : New century book house. July 2016
விலை : ரூ 115
(கோவை இலக்கிய சந்திப்பில் நான் உரையாற்றியது)


நூல் மதிப்புரை 

புதுமைப்பித்தன் அவர்கள் சிறுகதைகள் பற்றி சொல்லும்போது, "கதையை வாசிப்பது,நமது சிந்தனையின் சலனத்தை ஊக்குவதற்கு ஒரு தூண்டுகோல். கதை முடிவடையும்போது அதைப்பற்றிய சிந்தனை முடிவடைந்து விடாது. இப்படிப்பட்ட கதைகள் முடிந்த பிறகுதான் ஆரம்பமாகின்றன என்று சொன்னால் விசித்திரவாதமாகத் தோன்றும். ஆனால் அதுதான் உண்மை" என்கிறார். இத்தொகுப்பிலும் அவ்வாறே அமைந்து கதையை படித்து முடிந்த பிறகு நமக்குள் அசை போட தூண்டுகிறது.

இத்தொகுப்பின் தலைப்பிலேயே அதன் சாராம்சம் இருக்கின்றது. இயற்கை, வனம், வனம் சார்ந்த உயிரனங்கள், பறவைகள் இவற்றை முதன்மைபடுத்தியிருக்கிற நூல். ஆசிரியர் ஆட்டனத்தி அவர்கள் வனத்துறையில் பணியாற்றி ஒய்வு பெற்றவர் என்பதால் வனத்தை பிராதானப்படுத்திய எழுத்துகள் இந்நூலில்.

அய்யா அவர்களின் முந்தைய சிறுகதை தொகுப்பான பசுமை வளையம் நூலிலும் வனம் சார்ந்த வாழ்க்கை, அவற்றோடு உறவாடும் மனிதர்கள் என்று எழுதப்பட்ட கதைகள் ஒரு சாகசத்தை சொல்லியிருந்தன.

அந்த நூலின் படிவத்தை விட எழுத்து வீரியத்தைவிட அதிகமாய் இந்நூல் ஈர்க்கிறது என்று சொல்லலாம். மொழி நடையிலும் கதை கட்டமைப்பிலும் அதிக மாற்றம் காணமுடிகிறது. ஒவ்வொரு சிறுகதையிலும் விலங்குகளின் கதையைச் சொல்லிவிட்டு அதனுடன் மனிதர்களின் கதையை இணைத்து ஒரு comparative platform கொடுப்பது வழக்கம் அவரின் ஸ்டைல் of writing.

இந்த நூலிலும் அதே போலவே மிருகம் மனிதன் இரண்டுக்கும் சம நீதி கொடுத்து சம அளவில் பேலன்ஸ் பண்ணியிருக்கிறார். blending of characters மிக அருமையாய் நடந்தேறியிருக்கிறது ஒவ்வொரு கதையிலும்.

இயற்கைக்கும் நமக்கும் பெரிய விதமான பந்தம் இல்லாததால்தான், நாம அதனுடன் இயைந்து போவதில்லை. நீர்நிலைகள் எல்லாம் ரியல் எஸ்டேட் ஆக மாற்றுவதும், நீர்நிலைகள் வற்றி, நிலங்களை ஆக்கிரமித்து, தண்ணீருக்காகவும் உணவுக்காகவும் யானைகளை ஊருக்குள்ளும் டவுனுக்குள்ளும் வரவைப்பதும் நாம்தான். அவற்றை அடிமைபடுத்தி கோவில்களில் பிச்சையெடுக்க வைப்பதும் நாம்தான். விலங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் மரங்களுக்கும் நாம் செய்யாத கொடுமை கிடையாது.

அவர்களும் நாமும் சரிசமமாக வாழவேண்டும் இந்த பூமியில். அதைவிடுத்து, அவர்களுக்கான எல்லைகளை நாம் சுருக்கிவிடுகிறோம். வறட்சிக்கு அதிகமாய் வித்திடுகிறோம். அசுத்தமாக்குகிறோம். பிளாஸ்டிக் கவர்களை மாடுகளும் ஆடுகளும் யானைகளும் கூட சாப்பிடுகிறதைப் பார்க்கிறோம்.

சென்னை பெருநகரில் ஒரு நாள் மழைக்கே எல்லோரும் அச்சப்படும் நிலை உள்ளது. பள்ளி, கல்லூரிகள் மூடப்படுகின்றன, அலுவலகங்கள் பூட்டப்படுகின்றன. காரணம் ஒன்றே ஒன்றுதான். இயற்கையை புரிந்து கொள்ளாமை  அதனோடு இயைந்து வாழாமை.  அதன் படிமங்களான மழை, மரம்,பறவைகளை, விலங்குகளை விட்டு மனிதன் விலகி வந்ததுதான்.

ஆணும் பெண்ணும் அவர்களின் வாழ்வியல் பிரச்சனைகளையும் மட்டுமே நாம் மையமாக கொண்டு இயங்குகிறோம். மற்ற உயிர்களை எவ்வகையிலும் கணக்கில் கொள்வதில்லை எனும்போது, வெள்ளம், புயல்,மரங்கள் சாய்தல், யானைகள், புலிகள் குடியிருப்புகளுக்குள் நுழைதல், பயிர்களை அழித்தல் போன்ற சிறிதாய் தோன்றும் பிறழ்வுகளுக்கு எங்கே பதில் கிடைக்கப் போகிறது

நகர்ப்புறங்களில் அப்பர்ட்மென்ட்குள்ளே இருப்பவர்களுக்கு  இயற்கையை மரங்களை, மரத்தின் வாசனையை, பறவைகளை அதன் பழக்கவழக்கங்களை எப்படி தெரியும். யார் கற்றுக் கொடுப்பது. அதுற்குதான் இந்த மாதிரி புத்தகங்கள் பெருநகரங்களை அடையவேண்டும் என்பது.




இனி சில கதைகள் :

முத்துப்பாண்டி என்னும் கதையில், பெண் மயிலை ஈர்க்க கிணற்றின் சுவரின் மீது ஏறி நின்று நடனமாடிக்கொண்டிருந்த ஆண் மயில் தவறி கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிடுகிறது. அதை மீட்கும் முத்துபாண்டிக்கு அன்று பெண் பார்க்க போகவேண்டிய நேரம். மயிலை மீட்டாகிவிட்டது. ஆனால், பெண் பார்க்க போக முடியவில்லை. மறுநாள் இந்த காரணத்தை சொல்லி பெண் பார்க்க போகும் போது, பெண் வீட்டார் இவனை திட்டுகிறார்கள். ஆனால் அந்த பெண்ணோ பெண் மயிலுக்காய் ஆண் மயில் ஆடியதையும் கிணற்றுக்குள் விழுந்த அதை காப்பாற்றிய இவனையும் உறவாய் உறவுக்காய் எண்ணிப்பார்க்கிறாள். இதுதான் கதை.  மிருகங்களின் உறவுகளை மனிதர்களின் உணர்வுகளாய் மாற்றி காண்பித்திருக்கிறார்.

நாய் வளர்ப்பு அப்பார்ட்மெண்டில் அதிகமாய் நடக்கிறது. நாயின் வாழ்க்கையுடன் அதாவது மண் சார்ந்த வாழ்க்கையுடன் இவர்கள் ஒட்டுவதில்லை.மாறாக, இவர்களின் அப்பார்ட்மென்ட் ஸ்டைல் வாழ்க்கைக்குள் நாய் வந்து சேர்த்து ஒட்டிக் கொள்கிறது. இதை ஒரு கதையாகவே சொல்லியிருப்பார்.

பைரவர் பதிகம் என்னும் கதையில், ஒரு ஆபிசரின் வீடு கீழேயும் அவரின் அலுவலகம் மேலேயும் இருக்கிறது. அலுவலகத்தில் பத்து பதினைந்து பேர் வேலை பார்க்கிறார்கள். அந்த ஆபிசரின் வீட்டில் இரண்டு பெண் குழந்தைகள் ஒரு பாமரேனியன் நாய்க்குட்டியும் இருக்கிறது.

அலுவலகத்திற்கு செல்லும் படிகள் அவர் வீட்டின் வராந்தா வழியே செல்லும். ஒவ்வொருவரும் அங்கு கட்டியிருக்கும் நாயை பார்த்து பயந்துக் கொள்வதுண்டு. அந்த நாயும் எல்லோருடைய பேண்டை இழுப்பதும் கடிப்பதுவுமாக இருக்கும். ஒரு நாள் முக்கிய அலுவலர் ஒருவரை அது காலில் கடித்துவிட, இந்த ஆபிசர், ஏன்யா காலைக் கொண்டு போய் நாய்கிட்டே காட்டுறே என்கிற ரீதியில் கண்டும் காணாமல் அவமானப்படுத்துவதும் கடைசியில் அவர் மாற்றலாகிப் போனதும் நிம்மதி அடைந்ததும் நடக்கிறது. ஆனால் அதே கட்டத்தில் அந்த நாய் அவரின் இரண்டாவது மகளைக் கடித்து அப்பெண் இறந்தும் போகிறாள். அந்த நாயும் இறந்து போகிறது. அதை போய் யாருக்கும் துக்கம் கேட்கும் மனசு இல்லை. ஏன்னா அவங்க பட்ட பாடு அப்படி.

இதை நாய்கள் அதிகம் வளர்க்கும் ஒருவரிடம் இதை சொல்லும் போது அவர் , நாய்கள் நன்றியுள்ளவை, அந்த ஆபிசர் செய்த தவறு என்னவென்றால், தன் வீட்டு ஆட்களிடம் மட்டுமல்லாமல் அங்கு அலுவலகத்தில் இருப்பவர்களிடமும் அதை பழக்கியிருக்க வேண்டும். அதை அவர் செய்யவில்லை. நாயை அவர் வளர்த்தது ஒரு பயம் காட்டலுக்காக. அதை தன் குடும்பத்தில் ஒருத்தராக பார்த்திருந்தால், ஒழுங்காக vacination போட்டிருப்பார், அவரின் குழந்தையும் இறந்திருக்காது என்கிறதை சொல்கிறார். நமக்கும் இதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. விலங்குகளோ பறவைகளோ அவற்றை நம்மைப் போலவே ஒரு உயிராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதை நம் அடிமை போல நடத்தக்கூடாது என்பதும் புரிகிறது.

ஒரு சமயம், மதுக்கரையிலிருந்து யானைகளை  பிடித்துக் கொண்டுபோய் அவை இறந்துபோனது நமக்கு தெரியும். அந்த சமயத்துல ஆட்டனத்தி அய்யா கிட்டே பேசியிருக்கேன். கஷ்டப்பட்டு பிடிச்சுட்டு போன யானை இறந்துப்போய்விட்டதே என்று வருத்தப்பட்டிருக்கேன். அவர் அதுக்கு, பிடிக்கிறது மட்டும் இதில் பெருசில்லை, அதன் மீதான மனிதனின் ஆதிக்கம், அதை கொண்டு விடுகிற புது சூழல், போடப்பட்ட ஊசியின் தாக்கம், அதன் சோர்வு, அதன் மனநிலை என்று எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கிறதென சொன்னார். யாரையும் இதில் குறை சொல்ல முடியாது என்பதை புரியவைத்தார் ஆசிரியர்.

வனங்களை விட்டு தண்ணீருக்காகவும் உணவுக்காகவும் வெளியே வரும் அந்த பெரிய மிருகங்களை திரும்ப வனத்துக்குள்ளேயே அனுப்ப வனத்துறையினர் படும் சிரமங்கள், அதில் ஏற்படும் ஊழியர்களின் உயிரிழப்பு, கொண்டுபோய் விட்டு வந்தபின் மறுபடியும் அவை ஊருக்குள் வந்து ரயிலில் அடிபட்டு உயிர் விடும் பரிதாபம் எல்லாமே அய்யா அவர்கள் ஒரு கதையில் எழுதியிருக்கிறார்.

இப்படி காட்டை பற்றிய யோசிக்கிற ஒரு மனிதர், காட்டை விட்டு வந்த ஒரு யானையின் கதையை  அதன் உணர்வுகளிலேயே சொல்லியிருப்பார். 12 பேரை கொன்றவன் என்னும் அவச்சொல் தனக்கு எப்படி வந்தது, அதை நீக்கியது எப்படி என்பதெல்லாம் யானை சொல்வதாக சொல்லியிருப்பார்.

புரனபி ஜனனம் என்னும் கதையில், யானையின் பிரசவம் பற்றி மிக அழகாக சொல்லியிருக்கிறார். அதனருகில் மனிதர்கள் போகாமல் மற்ற யானைகளையே உடனிருக்க செய்வது, ஈனும் குட்டியை கால் கொண்டு உருட்டியே அதன் மீதிருக்கும் மெல்லிய திரையை கிழிப்பது போன்ற விஷயங்கள், இதற்கிடையில் அதன் மாவுத்தனுக்கும் குழந்தை பிறத்தல், யானை பிரசவம் முடியும் வரை தன் மனைவியை பற்றி கண்டுகொள்ளாமை, முடிந்ததும் அங்கு ஓடுவது, அங்கு முடிந்ததும் இவளுக்கு சுற்றி நின்று கவனிக்க ஆட்கள் இருக்கிறார்கள், அது வாயில்லா ஜீவன் என்று நினைத்து  யானையை அப்படியே விட்டுட்டு வந்தோட்டோமேன்னு திருப்பி உடனே ஓடி வருதல் அப்படிங்கிற விதத்தில் கதை போகிறது. நம்மை சேர்த்து அந்த பிரசவத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறார்.

என்னை மிகவும் நெகிழ வைத்த கதை என்பது கடைசியாய் அவர் எழுதியிருந்த விடுபூக்கள் கதைதான்.  முதியவர்கள் பற்றியது. பெற்ற பிள்ளைகளால் ஒதுக்கப்பட்டு, தோட்டம் வீடு என இருந்தும் அவருக்கு விஷம் கொடுத்து தானும் அதை குடித்து மரிக்கும் முதுமையின் வலி குறித்த கதை. மொழி கோவை வட்டார மொழிவழக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.




மதிப்புரை :

வாசிப்புக்காக ஏதாவது ஒரு நூலை, அது கவிதையாக இருந்தாலும், சிறுகதையாக இருந்தாலும், நாவலாக இருந்தாலும் சரி, அதில் ஏதாவது சமூக கருத்துகள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா என்பதே நம்மை போன்ற இலக்கியவாதிகளின் எண்ணமாக இருக்கின்றது. என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றே தேடத் தொடங்குகிறோம். நம் அதிமேதாவித்தனத்தை முன் வைத்தே வாசிப்பைத் தொடங்குகிறோம். அப்போது வாசிக்கும் அனைத்தும் சிறுபிள்ளைத்தனமாய் தோன்றும்.

இதே நமக்கு பிடித்தமான எழுத்தாளர் என்றால், விருப்பப்படுகிறோம். விழைந்து வாசிக்கிறோம். சில கட்டங்களில் பெண் படைப்பாளிகளின் நூலைத்தான் படிக்கவேண்டும், இந்த எழுத்தாளரின் நூலைத் தான் படிக்கவேண்டும் என்று குறுகிக் கொண்டே போகிறோம். ஒரு தளத்திலேயே போனால் நம் வாசிப்பு அனுபவம் நமக்கு சுருங்கிவிடும்.

ஒரு சாதாரண வாசகனாய் ஒரு புத்தகத்தை திறந்து அதை நுகர்ந்து அதற்குள் ஐக்கியமாகி படிக்க தொடங்குகையில் மட்டுமே நம்முள் அந்த எழுத்துகளின் வாசம் இருக்கும். ஆசிரியரின் எழுதுகிற வடிவம் பிடிபடும். சந்தோசம், துக்கம், மௌனம், சிரிப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் ஆசிரியருடன் பயணிக்க முடியும். மனம் லேசாகும். open ended perception என்பது தான் அது.

ஆட்டனத்தி அவர்களின் இந்த நூலைப் படிக்கும்போது, தமிழின் முதல் வந்த சிறுகதைகளில் ஒன்றான, குளத்தங்கரை அரசமரம் – வ வே சு ஐயர்  எழுதியது நினைவுக்கு வந்தது. அதில் அந்த அரசமரம் பேசுவதாக இருக்கும். ருக்மணியைப் பற்றியும், அவளின் பால்ய விவாகம், மனிதனை மற்ற உயிர்கள் பார்க்கும்விதமாய் அந்த கதை இருக்கும். அதே போலதான் ஆட்டனத்தி அய்யா அவர்களின் கதைகளும்.

நிறைய நுணுக்கங்கள் சார்ந்த அறிவு அவரிடம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கதையிலும் ஒவ்வொன்றை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஒரு கதையில் யானைப் பற்றி, ஒன்றில் நாயைப் பற்றி, ஒன்றில் புறாவைப் பற்றி அதன் வளர்ப்பு புறா சண்டை பற்றி  ஆடுகளைப் பற்றி, கிடையிடுவது பற்றி...இவருக்கு எது தெரியாமல் இருக்கிறது என்னும் எண்ணம் நமக்கு வந்துவிடும், அத்தனை விஷயங்கள்,

வெறும் அனுபவமாக மட்டும் அவர் அந்த வனத்துறை வாழ்க்கையை பார்க்கவில்லை. உணர்வு ரீதியாகவும் ஒன்றியிருக்கிறார். துறை சார்ந்த பணியில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் உணர்வு ரீதியாக அணுகாததால் அவர்கள் ஒய்வு பெற்ற பிறகு தகவல்கள் மட்டுமே அவர்களிடம் மிஞ்சியிருக்கும். அதனோடு சேர்ந்த உணர்வுகள் இருப்பதில்லை. அதனால் அவர்களால் நிறைய விஷயங்களை எழுத முடிவதில்லை.

இன்னொரு அருமையான விஷயம், விலங்குகளோடு அந்த சூழலில் பணிபுரியும் அல்லது உடனிருக்கும் மனிதர்கள் அவர்களின் பிரச்சனைகள் அதை தீர்க்கும் விதத்தை விலங்குகளிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ளுதல் போன்றவற்றையும் சொல்லித்தருகிறார்.

மனிதனும் விலங்குகளும் ஒருவருக்கொருவர் உறவாடிக் கொண்டுதான் வாழவேண்டும் என்பதை தெளிவாய் சொல்லும் நூல் இது. இயற்கையோடு இயைந்து வாழனும் என்பதை நம்ம தலையில் குட்டு வைத்து சொல்கிற நூலாக இதை நான் பார்க்கிறேன். அய்யா கிட்டே என் வேண்டுகோள் ஒன்றுதான். பள்ளிகளுக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் என்றில்லாமல் பெருநகரத்தில் எல்லோர் கைகளிலும் இந்நூலைக் கொண்டு சேருங்கன்னு கேட்டுகிறேன்.

இந்த நூல் எழுத அவர் எவ்வளவு சிரமப்பட்டார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஏனென்றால், அவர் இப்போது பணியில் இல்லை. இருந்தும் தெப்பக்காடு வரை போய் யானைகளின் விவரங்களை நேரில் கண்டுதான் எழுதியிருக்கார். பணி நீங்கியப்பின் ஆசுவாசமாய் உட்காரனும் என்று நினைக்கும் மனிதர்களுக்கு இடையில், அதனோடு ஒன்றி வேலையைத் தொடர்வது அதை பற்றி எழுதுவது எழுதியதை நூலாக்கி பகிர்வது என்பதை மிக பெரிய விஷயமாக கருதுகிறேன். அதுக்காகவே அவரை பாராட்ட வேண்டும்.

ஆட்டனத்தி அவர்கள் இன்னும் அதிக நூல்கள் இதே நுணுக்கங்களுடன் கொண்டு வர வேண்டுமென கேட்டுக்கொள்கிறேன், படிக்கும் வாசகர்களுக்கும் வனம் சார்ந்த அறிவு கிடைக்கும் என்பதால்.

வாழ்த்துகள் ஆசிரியருக்கு..









Saturday, 3 December 2016

கூழாங்கற்கள் - நூல் மதிப்புரை

கூழாங்கற்கள்
ஆசிரியர் : கனவுப் பிரியன்


(27.11.2016 அன்று கோவை இலக்கிய சந்திப்பில் என்னால் மதிப்புரை செய்யப்பட்டது)


நூலும் ஆசிரியரும் :

கூழாங்கற்கள் என்னும் இந்த சிறுகதை தொகுப்பு 2015 டிசம்பரில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. ஆசிரியர் கனவுப்பிரியனின் இயற்பெயர் முஹம்மத் யூசுப் என்பதாகும்.

இந்த நூலுக்கு கி ராஜநாராயணன் அய்யா உட்பட ஆறு பேர் அணிந்துரை அளித்திருக்கிறார்கள். டில்லி தமிழ் சங்கத்தைச் சேர்ந்த திரு ஷாஜகான் அவர்கள், ஆசிரியர் கனவுப்பிரியன், கார்த்திக் புகழேந்தியுடன் சேர்ந்து கி ரா வின் 'கதைசொல்லிஇதழை மீண்டும் உயிர்ப்பித்ததாக தனது அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

ஆசிரியரும் தனது உரையில், தான் முகநூலில் எழுதிவந்த சுவாரசிய எழுத்துகளை இச்சிறுகதை தொகுப்பாய் வெளியிட்டிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.



கதைக்களம் :

கூழாங்கற்கள் தொகுப்பின் ஆசிரியர் சவுதியில் வேலை பார்த்து வருகிறார். சவுதியில் வேலை செய்வதால் இந்த நூலும் புலம் பெயர்ந்த தமிழனின் கதை தொகுப்பாகத்தான் இருக்கும் என்ற நமது கணிப்பு தவறுவதில்லை.

திருமணம் செய்துக்கொண்டு மனைவியை இந்தியாவில் விட்டுவிட்டு விமானம் ஏறும் அவர்கள் விடுமுறை கிடைக்கும் போதெல்லாம் இடையிடையே வந்து செல்வதும் பாரமாய் நினைவுகளை சுமந்து செல்வதும் உண்டு. உழைக்கும் வயது முடிந்து அவர்கள் திரும்பி வரும்போது, பேரன் பேத்திகள் எல்லாம் பிறந்திருக்கும்ஒரு வீடு மற்றும் கொஞ்சம் நிலபுலன்கள் அமைந்திருக்கும். வாழ்நாளின் முக்கால் பகுதியை அங்கு செலவழித்துவிட்டு வயதான காலத்தைக் கழிக்க ஊர் வருகிறார்கள். இது அம்மக்களின் நிதர்சனம்.

அந்த வாழ்க்கையில் தனிமையின் வருத்தங்கள்அழுகைகள்ஊரின், உறவின் தேடல்களில் சந்தோஷங்கள், சோகங்கள்அதில் முக்கிய சாட்சியாய் விளங்கும் புகைப்படங்கள் இவற்றையெல்லாம் நாம் அவர்களின் கனமான எழுத்துகளில் படித்திருப்போம். இந்த தொகுப்பு அவ்வாறு இல்லை. வித்தியாசமாய் ஆசிரியர் பார்த்த அரபு உலகின் பரந்த பரப்பை நமக்கு சுற்றிக் காட்டுவதாய் இருக்கிறது. அதவே ஓர் அழகான முன்னெடுப்பாய் விளங்குகிறது.

ஆசிரியர் வேலை நிமித்தமாய் செய்யும் பயணங்கள்அங்கு நடக்கும் நிகழ்வுகள், அதனிடையில் தோன்றும் ஊர் நினைவுகள், அனுபவங்கள் இவைதான் இத்தொகுப்பின் கதைக்களம்.

ரியாத்துபாய்அரார்மொஹைல்லண்டன்பாரீஸ்ஆஸ்திரியாஸ்ரீலங்காதுருக்கி என்று நாடுகளின் பட்டியல் கதைகள்தோறும் இருக்கிறது. பெரும்பாலான கதைகள் அவர் ஏதாவது ஒரு ஏர்போர்டில்இமிகிரேஷனில் நிற்பதில் இருந்தே தொடங்குகிறது. அதில் பார்க்கும் ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் இருந்து கதை தொடங்குகிறது. இதையெல்லாம் கொஞ்சம் சுவாரசியம் கலந்து எழுதியிருக்கிறார்.


கதைகள் :

மொத்தமாய் 21 கதைகள் இத்தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. சில முக்கிய கதைகளை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம்.

மேட் இன் சைனா என்ற கதையில் துருக்கிஅதில் இஸ்தான்புல்அங்கு blue mosque, Shofia mosque, Sultan Ahmed square, என்று ஊர் முழுவதையும் இரண்டு பக்கத்துக்கு நமக்கு சுற்றி காண்பித்துவிட்டுஅதற்குள் என்டோஸ்கோபிபைனல் இயர் ப்ராஜெக்ட் என்று போகிறது கதை. நம்மை நமது கல்லூரி காலத்துக்குள் அழைத்து சென்றுவிடுகிறது. கடைசி வருட ப்ராஜெக்ட்டை கடையில் வாங்கி அதை கொஞ்சமாய் நம் கைவண்ணம் கூட்டி அதை அந்த வருடத்திய சிறந்த ப்ராஜெக்ட் ஆக ஆக்குவது வரை கதை சுவாரசியமாக நகைச்சுவை கலந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

இவரு அணில் கும்ப்ளே மாதிரி என்னும் கதையும் நகைச்சுவை கலந்த ஒன்றே. கதையின் நாயகன் வேலை செய்யும் இடத்தில் உருவாகும் கிரிக்கெட் அணியில் இருக்கிறான். அதே தீவில் பாகிஸ்தானியர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கிரிக்கெட் அணியுடன் ஆன கிரிக்கெட் பந்தயம் குறித்த கதை. வசன நடையில் அருமையாய் உள்ளது. பந்து போடத்தெரியாத கதையின் நாயகன் எவ்வாறு அந்த அணியின் நாயகன் ஆகிறான் என்பதையும் அவனைக் கண்டு எதிரணியினர் அஞ்சுவதையும் மிக சுவைப்பட எடுத்துரைக்கிறார்.

கடல் தாண்டிய உறவு என்னும் கதையில் இலங்கை பயணமும் அங்கு சந்திக்கும் தன் உறவுக்கார பெண்மணி குறித்த கதை இது. தன்னுடைய அப்பாவிற்கு நிச்சயம் செய்யப்பட்டு திருமணம் நடக்காமல் வேறு ஒருவருக்கு வாழ்க்கைபட்டுப் போன அந்த பெண்மணியை பற்றிய சிறுகதை.  

பெட்ரோமாஸ் லைட்டேதான் வேணுமா என்கிற கதை பெட்ரோமாஸ் விளக்கைக் கொண்டு ஒருவன் புது பணக்காரன் ஆகிறான் என்பதைப் பற்றிய கதை. வணிகத்துக்காக ஊருக்குள் நுழையும் அயல் தேசத்தவர் ஒருவர் போதை பொருள் கடத்துவதற்காக ஐம்பொன்னால் செய்யப்பட கோவில்களில் உள்ள பெட்ரோமாஸ் விளக்கை தேடி அலைவதும் அதை அவருக்கு பெற்றுத் தரும் கதையின் நாயகன் அதே முறையில் தொழில் செய்து ஊருக்குள் புது பணக்காரனாக பவனி வருவதும்தான் கதை. மனசுக்குள் பதியும்படியான எழுத்து இக்கதையில்.  

பெண்களின் கதை ஏதாவது இருக்கிறதா என்னும் தேடலில் சிக்கியவை ரபீக் ஜிமெயில்.காம்ஜைனப் அல் பாக்கர் போன்ற அருமையான கதைகள்.  

ரபீக் ஜிமெயில் .காம் கதையின் களத்தை திறம்பட கையாண்டிருக்கிறார். அயல் நாட்டில் இருக்கும் ஒருவன்தன் மனைவியின் ஒழுக்கம் குறித்த கவலையில் இருப்பதும் சந்தேகம் கொள்வதும் அதை தன உடனிருக்கும் நண்பனிடம் பகிர்ந்துக் கொள்வதும் காட்டப்படுகிறது. தன தாய் தகப்பனுடன் சேர்ந்திருக்காமல் குழந்தைகளுடன் தனித்து வாழ்வது இவனுக்கு சரியாய் படவில்லை. ஒரு முறை ஊருக்கு வருபவன் ஒரு விபத்தில் அடிபட்டு மருத்துவமனையில் இருக்கும் சூழல். ஊருக்கு விடுமுறையில் வரும் அவனின் நண்பன் நலம் விசாரிக்க வருகிறான். இவனின் சந்தேகங்களை அவன் முன்பாகவே அவனுடைய மனைவியிடம் பேசி  அவனுக்குள் இருக்கும் அழுக்கை நீக்குவதாக கதை.

உன் மாமனார் மாமியாருடன் இல்லாமல், ஏன் தனியாய் இருக்கிறாய் என்ற கேள்விக்கு அந்த பெண்ணின் பதில் உளவியல் நோக்கு கொண்டது. தான் அங்கிருக்கும் போது, தன்னுடைய பிள்ளைகள், தன் கணவனின் சகோதரனை அப்பா என்று அழைப்பது தனக்கு சங்கடமாக இருப்பதாகவும், அந்த சொல்லுக்கு தன் கணவன் மட்டுமே தகுதியானவன் என்பதையே தான் விரும்புவதாகவும் கூறுவது கணவன் உடனில்லாமல் வசிக்கும் பெண்ணின் தர்மசங்கடமான நிலையை எடுத்துரைப்பதாகும்.

தனித்து வாழாமல் தன் குடும்பத்தாரோடு இருந்தால் மட்டுமே அவளை கற்புடையவளாக நம்புவது, அவளின் மனநிலை அறியாமல் சந்தேகம் கொள்வது போன்ற தூரதேசத்தில் இருக்கும் ஓர் ஆண்மகனின் மனநிலையை நன்றாய் பிரதிபலிக்கிறது கதை.நேர்த்தியாய் எழுதப்பட்ட கதை எனலாம் இதை.  

ஜைனப் அல் பாக்கர் என்னும் கதையில் அரபு நாடுகளிலும் வளர்ந்த நாடுகளைப் போலவே பெண்கள் படிக்கிறார்கள்பெரிய வேலை இருக்கிறார்கள், அழகாக ஒப்பனைகள் செய்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை சொல்லும் சிறுகதை. கணவர் வேறு ஊரில் இருப்பது விடுமுறைக்கு வந்து செல்வது அப்போது சமைப்பது சண்டையிடுவது கொஞ்சுவது என்ற அனைத்துமே எல்லா நாட்டு பெண்களுக்குமே ஒன்றுதான் என்பதை தெளிவாய் இந்த கதையில் சொல்கிறார். சமூகம் என்னும் தளம் மட்டுமே மாறுவதையும் ஆண் பெண் குணநலன்கள் மதம் கடந்தும் ஒரே மாதிரி இருப்பதாகவும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்.    
களிமண் வீடுஉப்புக்காத்து நெற்றி தழும்பு போன்ற கதைகள் ஆசிரியரின் ஊர் சார்ந்த நினைவலைகளாய் இருக்கின்றன.  


மதிப்புரை :

சிறுகதை என்பது ஒரு கட்டுக்குள் குறிப்பிட்ட சொற்களில் அதன் வீரியத்தை புரிய வைப்பது. அதற்கான புனைவு கலப்பு சரியான விகிதத்தில் இருக்கவேண்டும். புனைவு சற்று குறைவாக இருந்தால்வாசிக்கும் வாசகன் தொய்வுற சாத்தியங்கள் உண்டு. அந்த வகையில், ஆசிரியர் இத்தொகுப்பின் மூலம் புதுமையான எழுத்துகளோடும் வித்தியாசமான மொழிநடையிலும் எல்லோரையும் கவர்கிறார்.

வாசகனை கவரும் எழுத்து ஆதலால் சுவாரசியம் அதிகமாகவே இருக்கிறது. கதையின் தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை புத்தகத்தை கீழே வைக்கமுடியாத அளவுக்கு விறுவிறுப்பும் இருக்கிறது.

இருந்தும் ஒரு சிலவற்றை விவாதிக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். இவருடைய சிறுகதைகளைப் படித்ததில்,சிறுகதைகள் படித்தோம் என்னும் நிறைவைவிட ஒரு பயணக் கட்டுரை அல்லது அனுபவங்கள் சார்ந்த கதைகளைப் படித்தது போலவே இருந்தது எனலாம். ஆங்கிலத்தில் travelogue / travel blog with memories என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அடைப்புக்குறிக்குள் எழுதுவது, ஆசிரியரின் ஆச்சரிய உணர்வுகளை எழுத்தாக்கியிருப்பது, நான் என்னும் தன்னிலைபடுத்தி கதைகள் செல்வது போன்றவற்றை சற்று தவிர்த்திருக்கலாம். கதாபாத்திரங்களின் மனம் சார்ந்த எண்ணங்கள், உணர்வுகள் பெரிதாய் வெளிப்படவில்லை. அதிகப்படியான தொழில்நுட்ப குறிப்புகள் (Technical data ) சிறுகதைக்கு தேவைப்படும் இடங்களில் மட்டுமே கொடுக்கப்படவேண்டும். இஸ்தான்புல்லுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையில் உள்ள தூரம்மணி தூரம், ஒரு லிரா 32 ரூபாய் இவை போன்ற விஷயங்கள் கதையின் ஆழத்தை குறைத்துவிடும்.  

அனைத்திலும் இயல்பான கரு அமைந்திருக்கிறது. அதை மையபடுத்தி கதை நகர்த்துதல் என்பதில் ஒரு பின்னடைவு தெரிகிறது. கி ரா அய்யா அணிந்துரையில் சொல்லியிருப்பது போல, நடக்க நடக்க நடை பழகும் எனக் கொள்ளலாம். வாசிக்க வாசிக்க இவரின் மொழி நடையும் சரியாகும் என்பதே என் கருத்து. நிறைய வாசிப்பு இருக்கவேண்டும். அது கவிதையோ கதையோ நாவலோ எதுவாகினும் வாசிப்பு மட்டுமே அதன் கட்டமைப்பை நமக்கு புரிய வைக்கும்.

எழுத்தாளர் அம்பை அவர்கள் பயணங்கள் சார்ந்த சிறுகதைகள் அதிகம் எழுதியிருக்கிறார்கள். அந்த கதையின் ஓட்டம் அம்பை அவர்களின் பார்வையில்தான் இயங்குவதாக இருக்கும். இருந்தும் நான் என்னும் தன்னிலைப்படுத்துதல் இருக்காது. யாரோ கதை சொல்வதாக சரளமான மொழிநடையில் கதை நகரும் என்பதே அருமை.

சமகால எழுத்தாளர்களில் எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் எழுத்தில் மனிதர்களின் நுண்ணிய மன உணர்வுகளுடன் மற்ற புற விஷயத்து துல்லியங்களையும் சேர்த்து ஒரு படர்க்கை நிலையிலேயே படிக்க கிடைக்கும்.

ஜெயகாந்தனின் எழுத்துகள் பெண்களைச் சுற்றி வந்தாலும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சூழலை சமூகத்தை எடுத்துக்காட்டும். பிராமண சமூகமாகவும் கிறித்துவ சமூகமாகவும் இருக்கும். அதனுள் இருக்கும் கலாசார வேறுபாடுகள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கும். இம்மாதிரியான எழுத்துகளின் வாசிப்பே எழுதும் எழுத்தாளனை பக்குவப்படுத்தும்.


சிறுகதைக்கான கட்டமைப்பு 

ஒரு நிகழ்வை முகநூலில் எழுதுவதற்கும் வலைபதிவில் எழுதுவதற்கும் சிறுகதை ஆக்குவதற்கும் கட்டுரையாய் அதை மாற்றுவதற்கும் தனி தனி கட்டமைப்புகள் இருக்கின்றன.

முகநூலில் அது படிப்பவர்களுக்கு சுவாரசியம் தட்டுமாறு எழுதவேண்டும்.

வலைபதிவில் அதற்கு முன்னும் பின்னுமாய் முன்னுரையும் முடிவுரையும் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

கட்டுரைக்கு ஓர் ஒழுங்கான கட்டமைப்பு பொருளுரை விளக்கவுரை எல்லாம் சேர்ந்து தேவையாகிறது.

சிறுகதைக்கு அந்த நிகழ்வில் இருந்து கதைக்கான கருவை மட்டும் எடுத்து அதை சுற்றி சிறிதாய் புனைவு சேர்த்து அழகான மொழிநடையில் எழுத வேண்டும்.
  
இவற்றினுள் எழுத்து முகம்தான் வேறுபடுகிறது. ஒரே மாதிரியான கதை களம்எழுத்து நடை என்பது ஒரு தொகுப்பைப் படிக்கும் வாசகனுக்கு ஒரு பொது சலிப்பு உண்டு பண்ணிவிடும்.

கே வி ஜெயஸ்ரீ அவர்கள் நன்கு அறியப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பாளர். மலையாளம் தமிழ் இரண்டிலும் எழுதிவருபவர்.

சந்தோஷ் ஏச்சிக்கானத்தின் ‘ஒற்றை கதவு’ என்னும் மொழிபெயர்ப்பு நூலின் அணிந்துரையில் இவ்வாறு சொல்லியிருப்பார் :

“பால்சக்கரியாஐயப்பன் போன்ற மலையாள இலக்கிய ஆளுமைகளை மீண்டும் மீண்டும் மொழிப்பெயர்த்தது போதுமென முடிவெடுத்தேன். நவீனமாக அங்கே எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இளைய தலைமுறை கவிஞர்கள்எழுத்தாளர்கள் இவர்களைத் தேடி அலைய நேர்ந்தது.

சந்தோஷின் கதைகளின் வழியாக நான் பார்த்த கேரளம் மிகவும் அபூர்வமானது. மலையாளிகளின் மேதமைமேன்மைசுத்தம்பாரம்பரியம் என்று போன தலைமுறை எழுத்தாளர்களால் கட்டி எழுப்பப்பட்ட பிம்பங்களைத் தன் படைப்பின் எளிய மனிதர்களைக் கொண்டே நொறுக்கி தூள் தூளாக்குகிறார் சந்தோஷ்.”

இந்த ஒரு தாக்கத்தைத்தான் இன்றைய இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களிடம் எதிர்ப்பார்க்கிறோம். அந்த தாக்கம் இவரின் கதை தொகுப்பில்வடிவுஇந்த மடம் இல்லைன்னா சந்த மடம், ரபீக் ஜிமெயில் .காம்  என்பது போன்ற கதைகளில் காணப்படுகிறது.

கூழாங்கற்கள் சிறுகதை தொகுப்பு அவரின் முதல் தொகுப்பு. ஆசிரியரின் எழுத்து கனவுகளை அச்சாக்கி மகிழ்வித்த ஓன்று. இதே புதுமை எழுத்துகளுடன், கனவுப்பிரியனிடம் இருந்து அடுத்த சிறுகதை தொகுப்பை இன்னும் கனமாய் எதிர்ப்பார்க்கிறோம்.


வாழ்த்துகளும் வணக்கமும்..