Monday, 10 June 2019

பெண்ணென - பெண் படைப்புகளின் நிலை

பெண் படைப்பாளர்கள்



தமிழ் இலக்கிய படைப்புலகம் கடல் போன்றது. நூற்றுக்கணக்கில் கவிஞர்கள் பாலின, வயது பேதமில்லாமல் முளைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். காதல், சமூகம், அதன் பிரதிபலிப்புகள், இயல்புகள், பிரச்சனைகள் என்று அனைத்தையும் இன்றைய கவிஞர்கள் எழுதுகிறார்கள். ஒருவரின் முதல் தொகுப்பாக வெளிவரும் புத்தகத்தில் இருக்கும் கவிதைகள் கூட தேர்ந்தேடுக்கப்பட்டவைகளாக வாசிக்க தகுந்தவைகலாக இருக்கின்றன. அதற்கு மூத்த கவிஞர்கள் சில பல விதிமுறைகளுடன் உதவி வருவதையும் காணமுடிகிறது இங்கு.

ஒருகாலத்தில் சிற்றிதழ்கள், ஜனரஞ்சக பத்திரிகைகள் போன்றவற்றில் எழுதி அனுப்பிக் கொண்டே இருந்து சலித்துப்போன கவிஞர்கள், காலமாற்றம் காரணமாக இன்றைய கவிஞர்கள் (வயது வித்தியாசம் இல்லை) இணையத்தின் வழி செய்வதை கண்டு வியப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

முகநூலில், இணையங்களில் விருப்ப குறியீடுகளின் மதிப்பீட்டில் வாழும் பெரும்பாலான கவிஞர்கள் அதிலிருக்கும் விமர்சனங்களையும் ஏற்கிறார்கள். அங்கு எழும் 'ஆஹா, ஓஹோ' வுக்கும் ஏமாறுகிறார்கள். தனிதனி குழுக்கள் அமைத்து எல்லோருடைய கவித்திறமைகளையும் வளர்க்கிறார்கள். அவற்றில் நடத்தப்படும் போட்டிகளில் கலந்து, நொடிபொழுதில் நான்கு கவிதைகள் எழுதி, நிஜ வாழ்வில் ஆயிரம் கவிதைகள் எழுதியவன், பத்து கவிதை புத்தகங்கள் போட்டவன், இலக்கியத்துக்குள்ளே டீ ஊற்றிக்கொடுத்து, கதைத்து, வதைப்பட்டு வாங்கமுடியாத இலக்கிய பட்டங்களை இவர்கள் வாங்கி, கவி சக்ரவர்த்திகளாகவும், உலக மகா கவிகளாகவும் வலம் வருகிறார்கள்.

இதையெல்லாம் நெறிபடுத்த வேண்டிய கட்டாயங்கள் ஒருபுறமிருக்க, அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் ஒரு சாரார், களத்தில் இயங்கி இலக்கிய கூட்டங்கள் நடத்தி, சிற்றிதழ்களும் இதழ்களும் வெளியிட்டு அவற்றுக்கான செலவுகளுக்காக கையேந்தி கஷ்டப்பட்டு ஏச்சும் பேச்சும் வாங்கி இலக்கியத்தை மட்டுமே உண்டு, குடித்து பசியாறி வாழுந்து சாகும் இலக்கியவாதிகளை ஏளனம் செய்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

இதற்கிடையில் பெண்கள் எழுதும் படைப்புகளுக்கு தனியான பேனல் வைத்து தரம் தாழ்த்தும் நிலை ஒருபுறம் இந்த மாபெரும் இலக்கிய உலகத்தில் நடந்துவருவது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். புலம்பல்களை எழுதுபவள் தான் பெண் என்றும் சராசரி எழுத்துக்கு கீழே வைத்து பெண்ணின் எழுத்தை மதிப்பிடுவது என்னும் ஆண் மனப்போக்கை மாற்றவேண்டிய அவசியங்கள் நம்முள் எழுகின்றன.

இவர்களுக்கு புரியாத விவரம் ஒன்றுதான். ஆணின் சமூகப்பார்வையும் பெண்ணின் சமூகப்பார்வையும் ஒன்றல்ல. இருவரின் மூளை செயல்பாடுகள் வேறுவேறானவை. மொழித்திறன் சொல் பயன்பாடுகள் அதிகம் உடையவள் பெண்தான் என்கிறது அறிவியல். அதை செயலாக்கம் கொடுக்க முடியாத, குடும்பம், அலுவலகம், குழந்தைகள் என்ற காலகட்டாயங்களால் அவள் இயக்கப்படுகிறாள் என்பது பெரும் பரிதாபம்.

கிடைக்கும் நேர இடைவெளியில் எழுதும் பெண், பெருங்கதைகளோ சிறுகதைகளோ எழுத வழியில்லாமல் கவிதைகளுடன் நின்றுவிடுகிறாள். அவற்றை அங்கீகரித்து நூலாக்கம் செய்யும் மனநிலை உடனிருக்கும் குடும்பத்தினருக்கு இருக்கவேண்டும். அக்கவிதைகளில் வேறு ஆண் குறித்த குறிப்பிடல்கள் இருந்தால் அதற்கான சரியான விளக்கமும் கொடுக்கவேண்டிய கட்டாயம் அவளுக்கு இருக்கிறது. இது அவளுக்கு பொருளாதார சுதந்திரம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் பொருந்தும். இந்த அதிகார சாட்டை சமூகவெளியில் இயங்கும் இந்த ஆண் இலக்கியவாதிகளைப் போல, வீட்டில் இருக்கும் ஆண் தலைவர்களிடமும் ஆண்களால் ஆட்டுவிக்கப்படும் அடிமைப்பட்ட பெண் தலைவிகளிடமும் இருக்கின்றது.

இந்த படிகளைக் கடந்து பெண் வெளிவந்து, தன்னுடைய கவிதைகளை புத்தகமாக்குதல் என்பது பெரிய விஷயம்தான். திருப்பூரில் நடைபெற்ற 'பெண்ணென' நூல் வெளியீட்டு விழாவில் 35 பெண் கவிஞர்களின், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் திருப்பூர் பதியம் இலக்கிய அமைப்பின் தோழர் பாரதிவாசன் மற்றும் நொய்யல் இலக்கிய அமைப்பின் இளஞாயிறு போன்றோரின் முயற்சியால் கடந்த மகளிர் தினத்துக்காக முடிவு செய்யப்பட்டு நேற்று வெளியிடப்பட்டது. இதிலும் இக்கருத்து எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதி மணியன் மற்றும் என்னால் பேசப்பட்டது.

இருந்தும், இந்த படைப்புகள், தொகுப்புகள், தமிழில் இயங்கும், எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இலக்கியவாதிகளின் கவனத்துக்குள் வருமா என்பது பெரிய கேள்விக்குறியாய். கவனத்துக்கு போனாலும் 'பெண்களின் நூலா' என்னும் கேள்வியுடன் புறங்கையால் தள்ளப்பட்டு வாசிக்காமல் போய்விடுமா என்பதும் அடுத்த கேள்வி.

பெண்ணின் எழுத்துகளும் சேர்ந்தால்தான் படைப்புலகம் முழுமை பெறும் என்பது பலருக்கு புரிவதில்லை. இந்த படைப்புலக அரசியலை எங்கு பேச? பெண் வெளியிடும் புத்தகங்களின் மதிப்பீடுகள் எங்கு பேசப்படுகின்றன? அதற்காக யார் இருக்கிறார்கள்? சரியான அங்கீகாரம் கிடைக்கப்பெறாமல் சிறுகதை, கவிதை என இலக்கியமே கதி என்று இயங்கிவரும் எங்களைப் போன்ற சமகாலத்து பெண் படைப்பாளிகளின் நிலையென்ன? எந்த அதிகார தராசில் ஆண்கள் இங்கு உயர்த்திக் காட்டப்படுகிறார்கள்?

பெண் எழுத்துகள் ஆண் எழுத்துகள் என்ற பாகுபாட்டில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. படைப்பை வைத்து முடிவு செய்யும் நிலை என்று வரும்? பெண் படைப்புகளைப் படிக்காமலே ஒதுக்கிவிடும் நிலை என்று மாறும்? ஆண்களுக்கு மட்டுமே விருதுகள் வழங்கப்படுவதும், பெண்களுக்கு அவை மறுக்கப்படுவதும், இதன் பின்னணியில் இயங்கும் மாபெரும் ரகசியம் என்ன? அத்தனை இலகுவானதும் முற்போக்கு கருத்துகள் இல்லாததும் சமூக பிரச்சனைகளைப் பேசாததுமாய் இல்லையே பெண் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள்? இம்மாதிரியான பெண் படைப்பாளிகளின் கேள்விகளுக்கு முடிவேது.

இதற்கான தீர்வுகள் எப்போது எங்கு பிறக்கும்?

~ அகிலா..

Wednesday, 20 March 2019

கதைகளை வாசித்தல்..

💢 கதை வாசிப்பு தினம் 💢 

~ அகிலா.. 👧



நான் பேசும் பெரும்பாலான மேடைகளில் இலக்கியத்தை ஏதாவது ஒருவகையில் உள்ளே திணித்துவிடுவது வழக்கம். இலக்கியத்தில் இருக்கும் சிறுகதைகள், மேலாண்மை பொன்னுசாமி, சுந்தர ராமசாமி, அம்பை, வாஸந்தி முதல் எஸ் ரா, பவா செல்லத்துரை, கா சி தமிழ்க்குமரன், பாரதி கிருஷ்ணகுமார், கலைச்செல்வி, என்னுடையது மற்றும் பலருடையது வரை நான்கைந்து கதைகளைச் சொல்லிவிடுவதும் அதிலிருக்கும் சமூகப்பிரச்சனை குறித்து பேசுவதும் உண்டு.
பள்ளி, கல்லூரி கூட்டங்கள் என்றால், கல்லூரி நிர்வாகத்தால், ஆசிரியர்களால் பிடித்து இருத்தப்பட்டவர்கள் என்றாலும், பிள்ளைகள் தலையசைத்து ஆமோதித்தும் கண்விரித்தும் குறிப்பெடுத்தும் உள்வாங்குவது தெரியும். பேசி முடித்தும் சில பிள்ளைகள் தேடிவந்தும் பேசுவதும் உண்டு. சில நிகழ்வுகள் கருத்து பரிமாற்ற கூட்டமாய் மாறியதும் உண்டு.

இலக்கிய கூட்டங்கள் என்றால், கேட்கவே வேண்டாம். கவனிப்பும் ஆமோதிப்பும் உடன் சில சமயங்களில் எதிர்ப்பும் இருக்கும். அதுவும் நல்ல ஒரு விவாதக்களம் தானே.

பொதுவிழாக்கள் என்றால் இதற்கெல்லாம் நேரெதிர். படித்தவர்கள், பள்ளி படிப்பைத் தாண்டாதவர்கள், பள்ளி படிகளைத் தொடாதவர்கள் அங்கு இருப்பது உண்டு. நாம் பேசும்போது, கதை சொல்லும்போது ஒரு ஆமோதிப்போ எதிர்ப்போ இல்லாமல் பிடித்து வைத்த மாதிரி இருப்பார்கள். இத்தனைக்கும் பள்ளி கல்லூரி மாதிரி இல்லாமல் சுயமாய் அவர்களாகவே வந்திருப்பார்கள்.

ஒருமுறை என்னுடன் பேச அழைக்கப்பட்டிருந்த பெண்மணியொருவர், அவர் பேசி முடித்து வந்து அமரும்போது என்னிடம் கேட்டார், 'என்ன இப்படி ரெஸ்பான்ஸே இல்லாம இருக்காங்க..' என்று. நிஜம்தான் என்று தோன்றியது. இதற்காகவே நான் கதைகள் சொல்லும்போது, 'சரிதானே?' என்று கேட்டு ஒரு சில தலையாட்டல்களையாவது வாங்குவதுண்டு. அதற்காகவே கதைகளைச் சொல்வதுண்டு. இலக்கியம் என்றாலே என்ன விலை என்று கேட்கும் அனேகர் உண்டு இங்கு. அவர்களிடம் ஒரு சில எழுத்தாளர்களையும் அவர்களின் கதைகளையும் சொல்லி அவர்களை பொதுஜனத்திடம் கொண்டு சேர்க்கும் முயற்சியாய் இதை நினைக்கிறேன்.

சில கூட்டங்களில் பேசும்போது, 'நான் இன்னைக்கு நிறைய கவிஞர்களின் எழுத்தாளர்களின் பெயர்களைச் சொல்ல போகிறேன். கவனிச்சு குறிச்சுக்கோங்க..'   என்று சொல்வதும் உண்டு. ஏனென்றால், நம்ம தமிழ் மக்களுக்கு தெரிந்த ஒரே கவிஞர் யார் தெரியுமா.. வைரமுத்து மட்டுமே. சினிமா அறிமுகப்படுத்துபவர்களும், செந்தமிழில் உரையாற்றுபவர்கள் மட்டுமே கவிஞர்கள் என்று அவங்க தலையில் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கு.

இலக்கியத்தை, அதை மட்டும் சுவாசித்து வாழும் அக்மார்க் இலக்கியவாதிகளை பொதுஜனத்துக்கிட்டே கொண்டு போகும் ஒரு முயற்சிதான் இது. இலக்கியமாவது புடலங்காவாவது என்னும் மக்களிடம் அறிமுகமாவோம் நம் கவிதைகள், கதைகள் வழியாக.. 

என் கதை வாசிப்பு சேனல்


Friday, 24 August 2018

கதை வாசிப்பு..

சிறுகதை வாசித்தல் 



கதை சொல்லுதல் என்பது தொன்றுதொட்டு நடந்துவரும் நிகழ்வு. நமது வீட்டு வயதானவர்கள் முதல் ஊரில் இருக்கும் பெரியவர்கள் வரை நமக்கு அருமையான கதை சொல்லிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். 

கொஞ்சம் வித்தியாசமாக கதை வாசித்தல் என்னும் நிகழ்வை நான் யூ டியூபில், YouTube, காணொளிகளாக செய்து வருகிறேன். சில வருடங்களுக்கு முன்பு ஆங்கிலத்தில் நிறைய கதைகளை வாசித்திருக்கிறேன் யூ டியூபில். இப்போது தமிழில் செய்கிறேன்.

என் தளம் 
கதை வாசிப்பு 

Kathai Vaasippu

Subscribe

பிரபலமான எழுத்தாளர்களின் கதைகள், சிறுவர் கதைகள் முதல் மொழிபெயர்ப்பு கதைகள் வரை வாசிக்கிறேன். உங்கள் அனைவரின் ஒத்துழைப்பையும் வரவேற்கிறேன். ஏதாகினும் குறைகள் இருப்பின், அல்லது யாருடைய சிறுகதையை வாசிக்க விரும்பினாலோ சொல்லலாம். 

வாசிப்போம்.. வாசிப்பை என்றும் நேசிப்போம்.. 


சில காணொளிகள் 

நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் 
'தேர்தல் ஆணையத்திற்கு திறந்தவெளிக்கடிதம்'
சிறுகதை வாசிப்பு 

https://www.youtube.com/edit?o=U&video_id=7bCoUheywJU


எஸ் ரா அவர்களின் 
'நீங்க அப்புவைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?' 
சிறுகதை வாசிப்பு 

https://www.youtube.com/edit?o=U&video_id=GxSMBQiSWcw




என் சமையலறையில்..

கத்தி தினம்..




இன்னைக்கு கத்தி தினம்னு (National Knife Day) கேள்விபட்டேன். கத்தி என்றாலே சமையலறை பயன்பாடுதான் முதன்மைபடுத்த படுகிறது நமது நினைவில். அது மட்டும் நினைவில் வந்தால் போதும் என்கிறது அறிவும்.

முன்பெல்லாம் சமையல் கத்திகளின் மீது அத்தனை வேறுபாட்டு சிந்தனை இருந்ததில்லை எனக்கு. நாமெல்லாம் அருவாமனைதானே காய் நறுக்க, மீன் செதில் உரிக்க பயன்படுத்தினோம். அருவாமனையின் பயன்பாடு நம் வாழ்வில் இருந்து பெரும்பாலும் காணாமல் போய்விட்ட ஒரு காலகட்டத்தில், cutting board, knife, cutter போன்ற ஆங்கில சொற்கள் சமையலறைக்குள் நுழையத் தொடங்கின. நானெல்லாம், வரிவரியாய் தடம் விழுந்திருக்கும் எனக்கு மூத்த பெண்களின் விரல்களைப் பார்த்து பயந்து  அருவாமனையில் காய் வெட்டுவதை நிப்பாட்டினேன். கத்தி பயன்படுத்த தொடங்கினேன்.

அதன்பிறகுதான், கத்தியில் எத்தனை வகைகள் இருக்கிறது என்பது தெரிய தொடங்கியது. நான் சைவவாதி என்பதால், கோழிக்கறி அறுக்கும் கத்திகளை (Boning knife, Carving knife) என் பையன்தான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினான். Bread Knife, Mincing knife என்பதையெல்லாம் என் கிறித்துவ தோழியிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டேன். இப்படியாக என் சமையலறையில் கத்திகள் வரத்தொடங்கின.



கத்தின்னும், அருவான்னும் இருந்தால், அவைகளுக்கு சாணை தீட்டவும் ஆள் வேண்டுமே. நம்ம தெருவுக்கு வரும் சாணை பிடிப்பவர் முன்பெல்லாம் சானை பிடிக்கும் கருவியை உருட்டிக்கொண்டும் தூக்கிகொண்டும் வருவார். இப்போதெல்லாம் மொபெட்டில் வைத்துக்கொண்டு வருவதால், அவர் 'சாணை பிடிக்கலையோ.. சாணை..' என்னும் குரல் ஒரு தெருவில் தொடங்கி அடுத்த தெருவுக்கு ஸ்பீடா போயிடுது.



அதுதான் ஆன்லைனில் விற்கும் சாணை தீட்டும் கருவியை (Knife Sharpener) தோழி ஒருத்தர் பரிந்துரைத்தார். முந்நூறு ரூபாயில் இருந்து கத்தி கூர்படுத்தும் கருவி கிடைக்கிறது. இருந்தாலும் வாங்கவில்லை. நாமளே இப்படி வாங்கி, self content ஆகிடோம்னா, சாணை பிடிக்கும் மனிதர்களைத் தொலைத்துவிடுவோமே என்ற எண்ணம் வருகிறது.



இப்படியாக, என் வீட்டு கத்திகளுக்கு இன்று கத்தி தின வாழ்த்துகள் சொல்ல கடமைபட்டிருக்கிறேன்..



~ அகிலா..

Saturday, 30 December 2017

புதுவருட கொண்டாட்டங்கள்

கவனமாக கொண்டாடவும் 



மும்பையில் நேற்று நடந்த ஒரு தீவிபத்தில் 14 பேர் இறப்பு என்று இன்றைய செய்திதாள் வாசித்தது. ஒரு சாலை விபத்தில் இருவர் இறந்தால் கூட கவனமாக ஏன் ஓட்டுவதில்லை என்னும் கவலை தொற்றிக்கொள்ளும் போது, இந்நிகழ்வு பெரிதாய் மனதுள் வருத்தம் தராதது போல் இருந்தது.

காரணம் அந்த செய்தியின் தலைப்பிலேயே இருந்தது, விபத்து நடந்த இடம் 'Pub', அப்புறம் அது ஒரு நள்ளிரவு கடந்த 'Birthday Party' என்பதுமாக இருக்கலாம்.

Pub, Party என்பதெல்லாம் நம் கலாசாரத்திற்கு தேவைதானா என்ற கேள்வியும் அதன் தொடர்ச்சியாய் தோன்றும் அதில் பங்கேற்கும் மனிதர்கள் மேல் நமக்கு ஏற்படும் ஒட்டாத தன்மையும் ஆகும்.

கோவில்களில் விசேஷ நாட்களில் கூடும் கூட்டத்தில் ஏற்படும் நெருக்கடியால் மிதிபட்டு (Stampede ) ஏற்படும் உயிர் இழப்புகள், புது பட ரிலீஸ் அன்று டிக்கெட்டு எடுக்க உண்டாகும் நெரிசலில் நேரும் இழப்புகள் இப்படி எத்தனை.. 2015 யில் மெக்கா புனித தளத்தில் நெரிசலில் இறந்த 2000 உயிர்கள் இன்னும் உலகத்தின் நினைவில் நிற்கும்..

மனிதர்கள் அதிகமாய் கூடும் இடங்களில் ஏற்படும் இம்மாதிரியான உயிர் இழப்புகள் ஒரு பெரிய சங்கடம்தான். தேவையற்ற இடங்களில் நம் இருப்பை நிலைநிறுத்த வேண்டிய அவசியங்களை குறைக்கவேண்டும். அதிக ஜனத்தொகை உள்ள நம் இடங்களில் பாதுகாப்பு என்பது மிக பெரிய கேள்விக்குறிதான்.

இதையும் ஒரு சாதாரண தீ விபத்தாய் என்னால் கடந்திருக்க முடியும். மனதில்லை. இது ஒரு பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்.


இன்னும் ஒரு நாளில் பிறக்கவிருக்கும் புது வருட கொண்டாட்டங்கள், மது இல்லாமலே கடற்கரையில் குழந்தைகளுடன் இரவை கொண்டாடும் இப்புதிய தலைமுறை மக்கள் ( போன வருடம் பார்த்தோம் தொலைகாட்சியில்), அதிலும் மது அருந்திவிட்டு பெண்களுடன் நடத்தும் சில்மிஷங்கள் (அதையும் பார்த்தோம், அப்பெண்களும் கண்டுகொள்ளாததை) மனதுக்குள் ஒரு பயத்தைத் தருகின்றன, நாம் எங்கு போகிறோம் என்பதை நினைத்து.

இதில் உனக்கென்ன என்று மட்டும் கேட்டுவிடாதீர்கள். பெரியவர்கள் மிதமிஞ்சியவர்கள். அவர்கள் குறித்து சொல்ல என்னிடம் ஏதுமில்லை. ஆனால் குழந்தைகளை இம்மாதிரியான நள்ளிரவு தாண்டிய கேளிக்கைகளுக்கு இழுத்துச் செல்லாதீர்கள். உயிர் இழப்பின் பயங்கரம் ஒரு புறம், வேண்டாத ஒரு கலாசாரத்தை முன்னிலைபடுத்துவதன் அபாயம் மறுபுறம்.

புது வருடத்தை அமைதியாக வரவேற்றாலும் கூட அது ஒன்றும் கோபித்து கொள்ளாது என்று நினைக்கிறேன்.

Celebrate Safe..


~ அகிலா..