தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாத இருத்தலியல் | சாகித்ய அகாடெமி உரை | அகிலா

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாத இருத்தலியல்

(Realist Existentialism in Tamil Novels)

எல்லா மொழிகளும், புனைவிலிருந்தும் பாவனைகளிலிருந்தும் தங்கள் நிலத்தின், மனிதர்களின் கதைகளைத் தொடங்குகின்றன. கதைகளில் இருக்கும் யதார்த்தவியல் இலக்கியவெளியில் மனிதகுலத்தின் இருப்பியலை பேசுகின்றன. இருத்தலியலைப் பேசும் யதார்த்தம், மனிதனின் உண்மையை பேசக்கூடும். அதன்காரணமாக உண்மையும் யதார்த்தமும் ஒன்றா என்று கேட்டால், அவை ஒன்றல்ல என்றே சொல்ல வேண்டும்; ஆனால் அவை ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக தொடர்புடையவை.

புதினங்களில் நாம் காணும் யதார்த்தம் வெளிப்புற உலகை அதன் இயல்பில் பிரதிபலிக்கும் முயற்சி — சமூக சூழல், மனிதர்களின் தினசரி வாழ்க்கை, அன்றாட சம்பவங்கள் ஆகியவற்றை நிஜத்தன்மையுடன் சித்தரிப்பது. அதற்கு மாறாக, உண்மை என்பது உள்ளார்ந்த அனுபவம், உணர்ச்சி, மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான சாரம் ஆகியவற்றை குறிக்கும். ஒரு கதை யதார்த்தமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையைத் தொடாதிருக்கலாம். அதே நேரத்தில், கற்பனையாக இருந்தாலும் ஒரு கதை நம்மை உணர்ச்சியால் நம்ப வைக்குமானால் அது உண்மையை அடைகிறது. எனவே, யதார்த்தம் ‘இது நடந்தது’ என்பதைக் காட்டினாலும், உண்மை ‘இது உணரப்பட்டது’ என்பதைக் வெளிப்படுத்துகிறது; இலக்கியம் இந்த இரண்டையும் இணைத்து, வாசகனுக்கு நம்பத்தகுந்த மற்றும் ஆழமான அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.

நாவல்கள் பெரும்பாலும் யதார்த்தத்தை ஒரு மேடையாகக் கொண்டு, அதற்குள் மனித உண்மைகளை நுணுக்கமாக ஆராயும் இடமாக மாறுகின்றன; அதுவே கதையின் ஆழத்தையும் தாக்கத்தையும் நிர்ணயிக்கிறது.

இங்கு நாம் நாவல்களில் இருக்கும் யதார்த்தவாதத்தை ஆராயலாம். 

 

தமிழ் யதார்த்தவாத நாவல்களில் இருத்தலியல்

தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தில் யதார்த்தவாதம் என்பது மனித வாழ்க்கையை அதன் இயல்பான வடிவில், அலங்காரமற்ற முறையில், சமூகச் சூழலுடன் இணைத்து சித்தரிக்கும் முக்கியமான இலக்கியப் போக்காகும். இது வாழ்க்கையை அழகுபடுத்துவதோ அல்லது மிகைப்படுத்துவதோ அல்ல; மாறாக, மனிதர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள், உறவுகளை எப்படி உருவாக்குகிறார்கள், சமூக அமைப்புகள் அவர்களை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதைக் காட்டும் முயற்சியாகும். இதன் மூலம் நாவல் என்பது ஒரு கற்பனை உலகமாக இல்லாமல், வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பாக மாறுகிறது.

யதார்த்தவாதத்தின் வளர்ச்சி கடந்த நூற்றாண்டின் சமூக மாற்றங்களுடன் இணைந்துள்ளது. நகரமயமாக்கல், தொழிலாளர் வாழ்க்கை, கல்வி விரிவு, அரசியல் விழிப்புணர்வு ஆகியவை எழுத்தாளர்களை மனித வாழ்க்கையை புதிய கோணத்தில் அணுகத் தூண்டின. இதன் விளைவாக நாவல்கள் தனிநபர் அனுபவத்தையும் சமூக அமைப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் பதிவு செய்யத் தொடங்கின எனலாம்.

வெளிப்புற யதார்த்தத்தின் உள்ளே, மனிதனின் ஆழமான உள்ளார்ந்த கேள்விகள் — அதாவது இருத்தலியல் (Existentialism) சார்ந்த கேள்விகள் வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன. இதனால் யதார்த்தவாத நாவல்கள் வெறும் சமூகப் பதிவுகளாக இல்லாமல், மனிதனின் ‘நான் யார்?’, ‘என் வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன?’ என்ற கேள்விகளை நோக்கி வாசகனை நகர்கின்றன.

இருத்தலியல் என்பது மனிதன் தனது வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தை தானே உருவாக்க வேண்டியவன் என்பதைக் கூறும் தத்துவம். வாழ்க்கை முன்கூட்டியே அர்த்தம் கொண்டது அல்ல; மனிதன் தனது தேர்வுகள், சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்புகள் மூலம் அதற்கு அர்த்தம் கொடுக்கிறான் என்பதே அதன் மையக் கருத்து. யதார்த்தவாத நாவல்களில் இந்த சிந்தனை நேரடியாக தத்துவமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளில் வெளிப்படுகிறது.

உலக இலக்கியத்தில், சார்த்தர் (Jean-Paul Sartre) காம்யு (Albert Camus) போன்றோர் இருத்தலியல் சிந்தனையை வலுப்படுத்தினர். இவர்களின் படைப்புகளில் மனிதன் உலகில் தூக்கி எறியப்பட்டவன் (Thrownness / Being-in-the-world) என்ற உணர்வு, அர்த்தமற்ற பிரபஞ்சத்தில் தனிமனிதன் தனது இருப்பை உணர்ந்து, தனக்கான அர்த்தத்தை சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது.

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தமும் அதில் மனிதனின் இருப்பியலுமான இணைவு மிகவும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.

கி ரா - கோபல்ல கிராமம் - ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வையும் வரலாற்றையும், இடமாற்ற அரசியலையும் பேசுகிறது. இடம்பெயர்ந்த ஒரு சமூகம் புதியதான இடத்தில், புதுவிதமான கட்டமைப்புக்களை அமைத்துக்கொண்டு மாறுதல் கொள்ளும் போக்கை சமூகவியல் நோக்கில் சொல்கிறது. இது யதார்த்தம். உலகம் முழுவதும் மனிதன் பரவி, கிளைவிட்டு வாழ்ந்த கதையின் ஒரு துளியே கோபல்ல கிராமம்.

கதையின் மூலங்களாக நாட்டார் கதைகள், தொன்மங்கள் இருந்தபோதிலும், மனிதர்கள் அவர்களின் நடத்தை மாற்றங்களைதான் அதிகமாக பேசுகிறது. மனித உழைப்பு, இயற்கையை மனிதன் உருமாற்றும் விதம் படிப்படியாக விளக்குகிறது. கிராமத்து மொழியும் அதனூடே இருக்கும் நினைவுகளும் கதையாடலும் மனித இயல்பின் இருப்பியலை சொல்லுகின்றன. யதார்த்த இருப்பியலை ஒரு படைப்பாளி தனது படைப்பில் கொண்டு வருவது என்பது மிகவும் சிக்கலானது.

ஜெயகாந்தன் அவர்களின் நாவல்கள் நகர்ப்புற யதார்த்தத்தின் வலுவான சித்திரங்களாகும். குறிப்பாக சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்ற நாவலில் மனித உறவுகள், சமூக தீர்ப்புகள், பெண்களின் நிலை மற்றும் தனிமை ஆகியவை ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை சமூக தீர்ப்புகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்ல; அவள் தனது இருப்பை, தனது தேர்வுகளை, தனது சுதந்திரத்தைப் பற்றி கேள்வி கேட்கும் நிலையும் காட்டப்படுகிறது. இங்கு யதார்த்தவாதம் என்பது வெளிப்புற சமூகத்தை சித்தரிக்கிறது; இருத்தலியல் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உள்ளார்ந்த குழப்பத்தை வெளிகொணர்கிறது. ஜெயகாந்தன் நாவல்களில் நகரமானது, பெண்களுக்கு, சுதந்திரம் தருகிறது, சமூக நெறிகளை சவால் செய்கிறது, அதே நேரத்தில், நியாயம் செய்யாத சமூகமாகவும் இருக்கிறது.

அசோகமித்திரன் அவர்களின் நாவல்கள் யதார்த்தவாதத்தின் மென்மையான வடிவமாகும். அவரது முக்கிய நாவலான தண்ணீர் நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையின் அமைதி, வெறுமை மற்றும் அன்றாட அனுபவங்களை மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறது. வெளிப்படையான பெரிய நிகழ்வுகள் இல்லாவிட்டாலும், அதன் அர்த்தம் என்ன, ஏன் இதை எழுத்தாக்கியிருக்கிறார் என்ற கேள்வியை, அமைதியான இருத்தலியல் (quiet existentialism) ஆக எழுப்புகிறார்.

இன்றைய சமகால யதார்த்தவாதத்தில் பெருமாள் முருகன் நாவல்களில் கிராமிய வாழ்க்கை, சாதி அமைப்பு, உடல் அனுபவங்கள் மற்றும் சமூக கட்டுப்பாடுகள் எந்த வடிகட்டலும் இல்லாமல் வெளிப்படுகின்றன. மாதொருபாகன், பூனாச்சி போன்ற படைப்புகள் மனிதனுக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான சிக்கலான உறவுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. பெருமாள் முருகன் எழுதும் உலகம், தனி மனிதனுக்கு எதிராக அவனின் சமூக அடையாளத்தை நிறுத்துவது, மனித உடலை “taboo” இல்லாமல் எழுதுவது, அதாவது, ஆசைகள், பாலியல் உணர்வுகள் — இவை எல்லாம் இயல்பானவை என்பது.

சுப்ரபாரதி மணியன் அவர்களின் சாயத்திரை புதினம் திருப்பூர் மண்ணில் தொழிற்சாலைகள் பூசிய வண்ணத்தைப் பேசியது.  

இதனால் யதார்த்தவாத நாவல்களில் இருத்தலியல் என்பது தனி தத்துவப் பகுதி அல்ல; அது யதார்த்தத்தின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் ஆழமான அடுக்கு. வெளியில் சமூக வாழ்க்கை நகர்கிறது; அதனுள்ளே மனிதன் தனது இருப்பை சந்தேகிக்கிறான். இந்த இரட்டை நிலைதான் யதார்த்தவாத நாவல்களை வெறும் சமூகப் பதிவுகளாக இல்லாமல், மனித அனுபவத்தின் முழுமையான சித்திரமாக மாற்றுகிறது.

யதார்த்தவாதமும் (Realism) இருத்தலியலும் (Existentialism) இலக்கியத்தில் தனித்தனியான அணுகுமுறைகளாகத் தோன்றினாலும், மனித வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் இவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுகின்றன. வாசகர், கதையைப் படிப்பதோடு அல்லாமல், வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் நிலைக்கு நகர்த்தப்படுகிறார். அது வாசகருக்கு தீர்வுகளை வழங்குவதில்லை. மாறாக, கேள்விகளை மட்டுமே முன்வைக்கிறது. வாழ்க்கையின் சிக்கல்களுக்கு தெளிவான பதில்கள் இல்லையெனும் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையை உருவாக்குகிறது.

 

பூமணி - வெக்கை – இருத்தலியல் வாசிப்பு (Existential Reading)

பூமணி எழுதிய வெக்கை நாவல் தமிழ் இலக்கியத்தில் முக்கியமான சமூக யதார்த்தப் படைப்பாகப் பரவலாக அறியப்படுகிறது. ஆனால் இந்த நாவலை வெறும் சமூக–யதார்த்த பார்வையில் மட்டும் வாசிக்காமல், இருத்தலியல் நோக்கில் வாசிக்கும் போது மனிதன் தனது சூழலால் மட்டுமல்ல, தனது உள்ளார்ந்த உணர்வுகளாலும் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான் என்பது புரியும்.

‘வெக்கை’ என்ற தலைப்பு வெப்பத்தை குறித்தாலும், அது மனிதனின் உள்மன நிலையை குறிக்கும் குறியீடாக மாறுகிறது. மனித மனதில் எரியும் கோபம், அவமானம், பழிவாங்கும் உணர்வு மற்றும் அடக்கப்பட்ட வலி ஆகியவற்றின் கூட்டுச் சின்னமாகும்.

இது சாதிய ஆதிக்கத்தையும் நிலப் போராட்டத்தையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு பழிவாங்கும் கதை. தன் அண்ணனைக் கொன்ற நிலப்பிரபு வடக்கூரானை, 15 வயது சிறுவன் சிதம்பரம் பழிவாங்கிவிட்டு, தன் தந்தையுடன் தலைமறைவாக வாழும் ஒருவார கால உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயணத்தை இது விவரிக்கிறது. இது வெறும் சாதிய மோதலாக இல்லாமல், நில உரிமையை இழந்து பண்ணையடிமையாக இருக்க மறுக்கும் எளியவர்களுக்கும், அதிகார வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இருத்தலியல் தத்துவத்தின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்று, மனிதன் சுதந்திரமானவன், ஆனால் அந்த சுதந்திரம் வரையறுக்கப்பட்ட சூழலில் இயங்குகிறது என்பதாகும். வெக்கை நாவலில் கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள் போலத் தோன்றினாலும், அந்த முடிவுகள் சாதி, குடும்பம், மரபு மற்றும் சமூக அழுத்தங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதனால் “நான் தேர்வு செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு இருந்தாலும், உண்மையில் அது கட்டாயத்தின் உள்ளே நிகழும் தேர்வாகவே மாறுகிறது.

இது இருத்தலியல் சிந்தனையின் முக்கியமான கேள்வியான “மனிதன் உண்மையில் சுதந்திரமானவனா?” என்பதைக் கிளப்புகிறது.

இந்த நாவலில் மனிதர்கள் தங்கள் சமூக சூழலில் முழுமையாக இணைந்திருப்பதாகத் தோன்றினாலும், உள்ளார்ந்த நிலையில் அவர்கள் தனிமையை அனுபவிக்கிறார்கள். கூட்டத்தில் இருந்தாலும் தங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை, தங்கள் செயல்களின் காரணத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாத நிலை ஆகியவை இருத்தலியல் ‘பிரிந்திருத்தல்’ (alienation) உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதன் சமூகத்தில் இருக்கிறான்; ஆனால் தன்னிடமிருந்து கூட பிரிந்திருப்பது போல உணர்கிறான் என்பதே இந்த வாசிப்பின் முக்கிய கருத்தாகும்.

நாவலில் வரும் வன்முறை, பழிவாங்குதல் மற்றும் கோபம் ஆகியவை வெறும் நிகழ்வுகளாக மட்டும் இல்லாமல், அவை மனிதனின் அர்த்தத் தேடலாகவும் விளங்குகின்றன. தன் அவமானத்திற்கும் இழப்பிற்கும் ஒரு பொருள் தேட முயலும் மனிதன், அந்த முயற்சியிலேயே மேலும் சிக்கிக் கொள்கிறான். யதார்த்த இருத்தலியல் பார்வையில், எந்தச் செயலும் வாழ்க்கைக்கு முழுமையான அர்த்தத்தை வழங்காது; அது புதிய கேள்விகளை மட்டுமே உருவாக்குகிறது.

இதனால் வெக்கை நாவலை இருத்தலியல் வாசிப்பில் பார்க்கும்போது, அது வெறும் சமூக வாழ்க்கையின் பதிவு அல்ல; அது மனித இருப்பின் குழப்பமான அனுபவத்தின் சித்திரமாக மாறுகிறது. வெளியில் சூழல் மனிதனை வடிவமைக்கிறது என்றால், உள்ளே அந்த மனிதன் தனது இருப்பை புரிந்துகொள்ள போராடுகிறான். இந்த இரட்டை நிலையே நாவலின் ஆழத்தையும் இலக்கிய வலிமையையும் உருவாக்குகிறது.

மனிதன் யார், அவன் ஏன் இப்படிப் போராடுகிறான், அவனுடைய வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்ன என்பவற்றை நேரடியாகக் கேட்காமல், வாசகரின் மனதில் அந்தக் கேள்விகளை எழுப்புவதே இந்த நாவலின் வலிமையாகும்.

 

இமையம் - கோவேறு கழுதைகள் நாவலில் யதார்த்தமும் இருப்பியலும்

இமையம் எழுதிய கோவேறு கழுதைகள் தமிழ் தலித் இலக்கியத்தின் முக்கியமான நாவல்களில் ஒன்றாகும். இது கிராமிய சமூக அமைப்பு, சாதி கட்டமைப்பு மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை மிக நேரடியாகவும் கூர்மையாகவும் சித்தரிக்கும் ஒரு யதார்த்தவாதப் படைப்பு.

இது துவைப்பாளர் (வண்ணார்) சமூகத்தைச் சேர்ந்த அதிலும் குறிப்பாக பற வண்ணார் மக்களின் சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் அவர்களது வாழ்வியல் போராட்டங்களை, ஆரோக்கியம் என்ற பெண்ணின் பார்வையில் விவரிக்கிறது. கிராமத்து உயர் சாதியினரின் வீடுகளில் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை நடக்கும் அனைத்து சடங்குகளுக்கும், வேலைகளுக்கும் இலவசமாக உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட குடும்பத்தின் கதை. பிரசவம் பார்த்தல், தீட்டு துணிகளைத் துவைத்தல், சலவை போன்ற வேலைகளைச் செய்தாலும், அதற்கான சரியான ஊதியம் இல்லாமல், மனிதத்தன்மையற்ற நடத்தைகளை மற்ற சமூகத்தினரால் அனுபவித்து, உழைப்பு சுரண்டல், சுயமரியாதை இழப்பு, மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பையும் சந்திக்கிறார்கள்.   

ஆரோக்கியம் ஆதிக்க சாதியினரின் அதிகாரத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் தன் சாதிக்குள்ளேயே கீழ்அடுக்கில் தானிருப்பதால் பணிந்து செல்லவேண்டிய நிலை இருப்பதை உணராதவளாக இருக்கிறாள். அந்த கட்டமைப்பு குறித்த புரிதல் இல்லாமல் பொருளாதார சுரண்டல்கள் பற்றி மட்டுமே பெரிதாக கவலை கொள்கிறாள். ஒரே சாதியைச் சேர்ந்த அழகன் போன்ற கதாபாத்திரங்களின் மூலம், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்குள் இருக்கும் மற்றொரு அடுக்கு சமூகத்தால் எப்படிப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் இந்த நாவல் நுட்பமாக விளக்குகிறது.

இந்தியச் சமூக அடுக்கின் அடிநிலையிலும், மேலும் பல அடுக்குகள் இருப்பதை இந்த நாவல் காட்டுகிறது கீழ்ச்சாதி மக்களின் முதுகில்தான் மேற்சாதியினர் பயணிப்பது என்பது பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட புரிதல். அவர்களுக்கும் கீழே சுமைதாங்கியாய் இன்னுமொரு சமூகம் இருப்பதை இந்த நாவல் சொல்கிறது.

முக்கிய குறியீடாக இருப்பது இந்நாவலின் தலைப்பு ‘கோவேறு கழுதைகள்’. கடும் உழைப்பு, சுமை, பாரம் ஆகியவற்றை மட்டும் சுட்டாமல், சந்ததி விருத்தி செய்ய முடியாத ‘கோவேறு கழுதைகள்’ போல, இந்த மக்கள் உயர் சாதியினருக்காக உழைத்து, சொந்த வாழ்க்கையில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல், மலட்டுத்தன்மையுடன் ஒடுக்கப்பட்டே வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

நாவலின் முதன்மை தன்மை யதார்த்தவாதம் ஆகும். இதில் கிராம வாழ்க்கை எந்த அழகுபடுத்தலும் இல்லாமல் காட்டப்படுகிறது. வறுமை, உழைப்பு, சமூக பாகுபாடு, அதிகார வன்முறை ஆகியவை கதையின் மையச் சூழலாக அமைகின்றன.

இமையம் அவர்களின் எழுத்தில் வரும் வன்முறை மற்றும் எதிர்வினைகள் வெறும் நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை வாழ்வதற்கான கட்டாயத்தின் வெளிப்பாடுகள். இந்தச் சூழலில் மனிதன் தனது நிலையை மாற்ற முடியாதபோது, அவன் செயல்கள் அர்த்தத் தேடலாக இல்லாமல் உயிர்வாழ்வுக்கான அவசியமாக மாறுகின்றன. இந்தச் செயல்கள் மனிதனுக்கு முழுமையான விடுதலையையும் அர்த்தத்தையும் வழங்குவதில்லை; மாறாக அவனுடைய சிக்கலை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன.

கதையின் ஓட்டத்தில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் தினசரி வாழ்வில் சந்திக்கும் அவமானங்கள், புறக்கணிப்புகள் மற்றும் வன்முறைகள் மிக இயல்பாக காட்டப்படுகின்றன. சில நேரங்களில் அவர்கள் அதற்கு எதிராக மனதளவில் அல்லது செயல்முறையில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த எதிர்ப்பும் முழுமையான விடுதலையை தருவதில்லை; மாறாக, அந்த அமைப்பின் கடுமையை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. இருத்தலியல் தத்துவத்தின் முக்கிய உணர்வான அசக்தி (கையாலாகாத தன்மை) (Impotence/Helplessness) என்னும் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

கோவேறு கழுதைகள் நாவல் ஒரு வலுவான சமூக யதார்த்தப் படைப்பாக மட்டுமல்லாமல், மனித இருப்பின் நிச்சயமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒன்றாகவும் அமைகிறது.

 

பெருமாள் முருகன் - நிழல் முற்றம் நாவலில் யதார்த்தவாதம்

பெருமாள் முருகன் எழுதிய நிழல் முற்றம் நாவல் சமகால தமிழ் கிராமிய வாழ்க்கையை நுணுக்கமாகவும் அலங்காரமற்ற முறையிலும் பதிவு செய்யும் ஒரு முக்கிய யதார்த்தவாதப் படைப்பாகும்.

ஸ்ரீ விஜயா தியேட்டரில் உள்ள சோடா கடையில் வேலை பார்க்கும் சத்தி என்கிற சக்திவேல், அவனுடைய நெருங்கிய நண்பர்களோடு இடைவெளி நேரத்தில் சோடா நிரப்பி, விற்று, அடுத்ததாக வெளியிடப்படும் படத்திற்கு ஊரெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டும் வேலை வரை செய்து அங்கேயே வாழ்ந்து வருபவன். அவர்களுடைய வாழ்க்கை நண்பகல் ஆட்டம் தொடங்குவதோடு ஆரம்பம் ஆகி இரண்டாம் ஆட்டம் முடிந்து சோடா கடை மூடும் வரை ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த வாழ்க்கையின் ஒரு கால பகுதியை அதில் சம்பந்தப்பட்ட மனிதர்களை, அவர்களுக்கிடையே உள்ள உறவுகளை சத்தியின் வழியே சொல்கிறது பெருமாள் முருகனின் ‘நிழல் முற்றம்’ நாவல்.

தியேட்டர் தண்ணி தொட்டியிலிருந்து சோடாக்காரர் தன் கடைக்கு திருடிக் கொள்ளும் தண்ணீர், காசில்லாமல் குடித்த கலருக்காக டிக்கெட் வாங்காமல் சோடாகடை காரருக்கு தெரிந்தவர்களை அனுப்பும் மானேஜர், எம்ஜியார் படத்திற்கு கூட்டம் அதிகமாகும் சமயத்தில் முன்னரே டிக்கெட்டை வாங்கி பிளாக்கில் விற்கும் சத்தி, நடேசன் மற்றும் கூட்டாளிகள், இரண்டாம் ஆட்டத்தில் தூங்கி கொண்டிருப்பவனின் புதிய செருப்பை பையன்களும், சோடாகடைகாரருமாக திருடி கடைக்குள் ஒளித்து வைத்து கொள்வது, படக்கம்பெனிகாரன் சத்திக்கு மதுவும், மிக்சரும் கொடுத்து உடலுறவு கொள்வது, வாடிக்கையாளனோடு வரும் வேசி என தினப்படி விஷயங்களாக கதை செல்கிறது. இவை எதிலும் அவற்றில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்கு குற்றவுணர்வோ, தன்னிரக்கமோ, நியாயபடுத்துதலோ இல்லை.

வாழ்க்கையின் சாதாரணத் தன்மையே இங்கு கதையின் மையமாக மாறுகிறது. இதுவே மென்மையான யதார்த்தவாதத்தின் (subtle realism) ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. ஆசை, பயம், சந்தேகம், குற்ற உணர்வு மற்றும் எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை மனித மனத்தில் ஒரே நேரத்தில் இயங்குகின்றன. மனித மனம் ஒரே நேரத்தில் தெளிவானதும் குழப்பமானதுமாக இருப்பது இந்த நாவலில் இயல்பாகக் காட்டப்படுகிறது.

பெருமாள் முருகன் ஒரு சினிமா கொட்டகையை பின்புலமாக வைத்து அதில் வாழ்ந்த சில மனிதர்களின் வாழ்கையை பதிவு செய்துள்ளார். இங்கு நிழல்முற்றமாக உருக்கொள்வது கிராமமும் அல்லாத நகரமும் அல்லாத ஒரு ஊரின் சினிமா கொட்டகை. ஆண்டுகளாக நடைபெறும் ஒரே நாடகம் போன்று, அதே பாத்திரங்களை, வேறு வேறு மனிதர்கள் நடிப்பதைப் போன்று, சிற்சில காட்சி மாற்றங்களைத் தன்னிச்சையாய் நடத்திக்கொள்வதைப் போன்று, நிழல்முற்றத்தில் அலம்புகின்றது அவர்களின் வாழ்க்கை.

 

நவீனத்துவ/பின்நவீனத்துவ யதார்த்தம்

யதார்த்தமானது, கதையின் மைய இருப்பின் உடன்பட்ட கருத்தியலுடன் இயங்கவேண்டும். மைய இருப்பின் எதிர் கருத்தியல் பேசும் கருத்தாக்கங்கள், யதார்த்தத்தின் விளிம்பு நிலை அரசியலை, அதன் இருத்தலியலைப் பேசும். இது நவீனத்துவ/பின்நவீனத்துவ யதார்த்த இருத்தலியலைச் சுட்டும்.   

 

சமகால யதார்த்தவாதத்தின் அம்சங்கள்

சமகால யதார்த்தவாதம் இன்றைய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில் பல புதிய பரிமாணங்களுடன் வெளிப்படுகிறது. குறிப்பாக, தலித் இலக்கியம், பெண்கள், தொழிலாளர்கள் போன்ற விளிம்புநிலை குரல்கள் முன்னணிக்குக் கொண்டு வரப்படுகின்றன. உடல் மற்றும் அடையாள அரசியல் முக்கியமான விவாதங்களாக உருவெடுத்து, தனிநபரின் அனுபவங்கள் சமூகத்தின் பரந்த உண்மைகளை பிரதிபலிக்கும் வகையில் சொல்லப்படுகின்றன. சமூக அமைப்பின் குறைபாடுகள் நேரடியாகவும் தயக்கமின்றியும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன; தனிப்பட்ட அனுபவமே சமூக உண்மையாக உருமாறும் ஒரு எழுத்து நடையே சமகால யதார்த்தவாதத்தின் முக்கிய அம்சமாக திகழ்கிறது.

இஸ்லாமிய பெண்களின் வாழ்வியல் சொல்லும் சல்மாவின் இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை, மதம் + சாதி + பாலினம் குறித்த தலித் பெண்ணின் அனுபவம் சொல்லும் பாமாவின் கருக்கு, பெண் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை பேசும் பிரதீபா சந்திரசேகரின் சிசு, அகிலாவின் அறவி போன்றவை சில.  

சென்னை குறித்து கவனப்படுத்தும் நாவலாக சமீபத்தில் வெளிவந்த கரன் கார்க்கியின் அறுபடும் விலங்கு. 1930களில் கிராமங்களில் இருந்து நகரம் நோக்கி இடம் பெயர்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையில் துவங்கி சென்னையை ஒருகாலத்தில் நிர்மாணித்த சாதாரண எளிய சமூகத்து குடிசைவாழ் மனிதர்கள் இன்று சென்னையை விட்டு விலக்கப்பட்ட அவலத்தை சொல்லும். இந்த நாவல் இன்றைய சென்னை மாநகரின் சாதீய நவீனத்துவம் குறித்துப் பேசுகிறது. சாதியம் தன்னை நவீனப்படுத்திக் கொண்டே வரும் சூழலையும், குப்பங்களும் குடிசைகளும் அழுக்கானவை என்ற எதிர்மறையான யதார்த்தவியலையும் முன்வைக்கிறது நாவல்.

ஈழத்து போர் கதைகள் வகைமையில் தமிழ்நதி எழுதிய பார்த்தீனியம், வாசு முருகவேல் எழுதிய மணிபல்லவம் போன்றவை நிலம் என்பது மனிதர்களின் இருத்தலியல் கதைகளே என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

லக்ஷ்மி சரவணகுமார் எழுதிய இரண்டாம் ஆட்டம் நாவலில், குற்றம், வன்முறை, நகர அரசியல் சூழல் போன்றவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கை ஒரு தொடர்ச்சியான ‘வாழ்வதற்கான போராட்டமாக’ சித்தரிக்கப்படுகிறது. இங்கு அறநெறி (morality) நிலையானதாக இல்லாமல் சூழ்நிலையால் நிர்ணயிக்கப்படும் ஒன்றாக மாறுகிறது. இதுவே இருத்தலியல் சிந்தனையின் முக்கிய கூறான ‘choice under constraint’ என்ற கருத்துடன் தொடர்புடையது. 

இன்றைய காலகட்டத்து யதார்த்தம் பேசும் பொருள், சகலத்திலும் ஊடுருவியிருக்கும் ‘நுகர்ச்சிப் பெருக்கம்’ குறித்துதான். அசலான மாந்தர்களை காண்பது சமீப வரவுகளில் எதிர்பார்க்க இயலாத ஒன்றாக உள்ளது. ஆனால் இதுவரை தொடாத கதைக்களங்களையும் புதிய கதைப்பின்புலங்களையும் கொண்டு எழுதப்படும் இவை மாய யதார்த்தத்தை முன்வைப்பதையும் பார்க்க இயலும்.

மனித வாழ்வியலின் புற விஷயங்களை மட்டும் பேசாமல், அகம் சார்ந்த தனிமனித உளவியலை பேசுவதே இன்றைய நவீனத்துவ இருத்தலியல்.

முடிவாக, தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாதம் என்பது வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கும் இலக்கியம் மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு ஆழமான வழிமுறையாகும். மனிதன் தனது இருப்பை ஏற்றத்தாழ்வு மிக்க ஒரு சமூகத்திற்குள் எப்படி உணர்கிறான் என்பதை மிகவும் கடுமையான, அசௌகரியமான இருத்தலியல் தத்துவத்துடன் ஆழமாக நாவல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.