Wednesday, 7 August 2013

ஏமாந்தவைகளின் மிச்சங்கள்... .




முகம் தொலைத்த அந்த மனிதன்
தொலைந்தது எதுவென்று அறியாமல்
பளிங்கினாலான பாதையில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான்

உடைந்து கிடந்த அவனின் முகமூடி மட்டும்
உறைந்து போகச் செய்திருந்தது அந்த இதயத்தை...

அதிர்ச்சியின் நிழலில்
சிதைந்துபோன எண்ணங்களை
இன்னும் தேடியெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது அந்த இதயம்...
மீளும் நேரம் அதிகமாகவே ஆகிறது

முகமூடியின் வெள்ளை கோடிட்ட கண்களின்
துரத்தும் பார்வை தன் மேல் படருவதை உணர்ந்து
கால்கள் நீட்டி ஓடத் துவங்கியது ..

ஒதுங்க நினைத்த இடம் ஓடில்லா வீடானது
ஒட்டிக்கொண்டது ஓரச்சுவற்றில்
சமைந்துப் போய் அமர்ந்திருந்தது சற்று நேரம்

நினைவுகளின் எழுத்துக்களை
அவை வரித்த கற்பனைகளை எல்லாம் மறைத்து
மேகமாய் ஒரு வருத்தம் முளைத்தது அதற்குள்...

அதன் வலியை இடமாற்றம் செய்து
முகம் இல்லாதவனை முகம் உணரச்செய்து
சாட்டை கொண்டு அடித்த நினைவு...

ஏமாற்றத்தின் சுமையை ஏமாற்றியவனின்
முதுகில் ஏற்றிய உணர்வு...

எதிர்க் கொள்ள எழுந்தது
முகம் தொலைத்த அந்த மனிதனை
முகமற்று போகாத தன் நினைவுக் கொண்டு...


4 comments:

  1. ஆயிரம் அர்த்தங்கள் சொல்லி சென்றது உங்கள் கவிதை. பகிர்வுக்கு நன்றி

    ReplyDelete
  2. வணக்கம் தோழி!

    உயிர்த் துடிப்பும் உணர்வுத் துடிப்புமான
    உங்கள் கவிவரிகள்!...

    வாழ்த்துக்கள்!

    த ம.1

    ReplyDelete
    Replies
    1. மிக்க நன்றி இளமதி...

      Delete

உங்க கருத்தை சொல்லலாம்.....