Thursday, 20 June 2013

மரித்துப் போனவை...



நானறியாமல் என்னுள் முளைத்து 
சிறு தளிராய் விரலமைத்து 
வாயசைத்து 
என் மூச்சையே உன் மூச்சாக்கி 
இரண்டாம் பதிப்பாய் என்னுள் பதிந்து 
தகப்பனின் திமிலாய் திரிந்து 
உன்னை நான் உணரும் முன்னே 
கரைந்து போனாய் 
காரணம் ஏதும் இல்லாமலே...

நீ வந்ததும் போனதும் தெரியாமல் 
நான் மட்டுமே இன்று அனாதையாய்...
 
மரித்துப் போனது 
நீ மட்டுமல்ல என் உயிரே 
நானும்தான்....

9 comments:

  1. கொடுமை... தன்னால் மட்டும் நிவர்த்தி செய்து கொள்ள முடியும் கொடுமை...

    ReplyDelete
    Replies
    1. உண்மை தனபாலன்...

      Delete
  2. Replies
    1. இழப்பின் வலி...நன்றி...

      Delete
  3. முதல் கரு என்றால் அதன் வேதனை சொல்லிமாளாது...
    ஆறுதல் அடையுங்கள்...

    (இது ஒரு உணர்வில் எழுதப்பட்டதா அல்லது உண்மையான அனுபவமா தெரியவில்லை ஆனால் படிக்கும்போதே அந்த வலியை உணர முடிகிறது)

    ReplyDelete
    Replies
    1. உணர்வில் எழுதப்பட்டதே...abortion பற்றிய புகைப்படங்களை வரைவதற்கு தேடியபோது கிடைத்தது...நன்றி சௌந்தர் ...

      Delete
  4. நெஞ்சை கனக்க வைக்கும் வரிகள்...

    ReplyDelete
    Replies
    1. ம்ம்ம்...நன்றி...

      Delete
  5. இழந்து விட்ட செல்வம் ..படம் இந்த கவிதையின் மகுடம்

    ReplyDelete

உங்க கருத்தை சொல்லலாம்.....