Wednesday, 1 May 2013

நேசிப்பு மாறும்...





ஏதோ ஒரு காய்ப்பு மனதுள் 

காரணங்கள் இன்றி தோன்றி 
கோபமாய் உருண்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.... 

தட்டிவிடும் திசை மறுத்து 

வெற்றிடமெங்கும் நிரப்பி 
வெறுப்பை விதைக்கிறது... 


நூலின் பிரிகளிடையே மாட்டிக்கொண்ட பூனையாய் 
வெளிவரமுடியாத விளிம்பில் 

என்னை நிறுத்திக் கைக் கொட்டிச் சிரிக்கிறது... 

உணர்வுகளுடன் விளையாடி 
உயரின் மூலத்தை சிதைத்து 
முகங்களை மறக்கச் செய்கிறது... 

வியாபித்து விரிந்த வானத்தை 

அதன் நீள்மையை 
நேசிக்க சொல்கிறது... 

கருப்பு முகமூடிகளை மறந்து 

கண்முன் விரிந்திருக்கும் இயல்பை 
நேசிக்கச் சொல்கிறது... 
 





11 comments:

  1. இன்றைக்கு அப்படித்தான்....

    நேசிக்க வேண்டுமென்பதும் உண்மை... (கொடுமை...?)

    ReplyDelete
  2. கணத்துக்கு கணம் மாறும்
    குணங்களுடன் போராடுவதைவிட...
    முகமூடி இல்லாது இயல்பாய்
    அகம் காட்டும் இயற்கையுடன்
    அளவலாவுதல் நலம்...
    ===
    வார்த்தைக் கோர்வைகள் மிகவும் அழகு...

    ReplyDelete
  3. நேசியுங்கள் ஆழமாக

    ReplyDelete
    Replies
    1. அன்புடன்...நன்றி தமிழ்...

      Delete
  4. நேசிப்பு மாறும் ..ஆனால் உங்கள் கவிதை மீது உள்ள நேசிப்பு மாறாதது ..வரிகளின் கருத்துக்கள் உங்கள் கவிதையை நேசிக்க செய்கின்றன

    ReplyDelete
    Replies
    1. உங்களுக்கு என் நன்றிகள் ராஜன்...

      Delete
  5. பேச்சு எப்போதும் உள்ளத்தில் இருந்து வெளிப்பட வேண்டும் உதட்டில் இருந்தே வெளிப்படுகிறது அதில் தான் சிக்கல்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. சரியான கருத்துதான் கலாகுமரன்...

      Delete
  6. நேசிப்பு ஒன்றே நிலையான இன்பம் தரும்..அருமை தோழி.

    ReplyDelete

உங்க கருத்தை சொல்லலாம்.....